Έγγαμοι και Μοναχοί ( Αγιος Θεόδωρος Στουδίτης )

«Ο Θεός δεν έδωσε δύο Ευαγγέλια, ένα για τους εγγάμους και άλλο για τους μοναχούς.

Το Ευαγγέλιο είναι το ίδιο για όλους.

Ο ΄Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης σε μια από τις Κατηχήσεις του γράφει ότι οι μόνες διαφορές στον τρόπο ζωής του εγγάμου πιστού από εκείνον του μοναχού είναι η συζυγική σχέση και η κρεωφαγία.

΄Ολα τα άλλα, όπως η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, η πίστη και ελπίδα στον Θεό, η υπομονή στις θλίψεις, η ταπεινοφροσύνη, η ελεημοσύνη, η προσευχή, η ανεξικακία, η μετάνοια, η νηστεία, η εγκράτεια κτλ., είναι εντολές του Θεού για όλους ανεξαιρέτως, μοναχούς και λαϊκούς, που επιθυμούν τη σωτηρία τους».

 http://1myblog.pblogs.gr/

λόγος καὶ ἡ πολιτεία τῶν Πατέρων (Φιλοκαλικὰ θέματα)

Ὁ Λόγος καὶ ἡ Πολιτεία τῶν Πατέρων (Φιλοκαλικὰ θέματα)
τοῦ Ἀρχιμ. Τιμοθέου (Τζιαβάρα)
ἀποσπάσματα
ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίον (σελ. 246), ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Θεοδοσίου Ναυπλίου (2004),
211 00 Ναύπλιον, τηλ. 27520-44240.

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Ἡ μόνη ἐλπίδα μας, λοιπόν, εἶναι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Γέροντες τῆς ἐρήμου, κυρίως οἱ δεύτεροι, διότι αὐτοὶ βιώνουν μὲ ἀκρίβεια τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχουν πολλὴ παρρησία κατὰ τὴν προσευχή τους στὸν Κύριο. Αὐτοὶ χύνουν τὸ αἷμα τῆς ψυχῆς τους γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Νὰ γιατὶ ὁ σημερινὸς κόσμος ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ. Γιατὶ προσεύχονται γιὰ μᾶς οἱ Πατέρες, οἱ Γέροντες στὴν ἔρημο, κι ἂς λένε οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου μὲ τὸ σκοτισμένο νοῦ τους ὅτι οἱ μοναχοὶ δὲν προσφέρουν τίποτε στὸν κόσμο. Προσφέρουν τὴ «σύσταση τοῦ κόσμου», τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου.

Οἱ Θεοφόροι Πατέρες καὶ κυρίως ἐκεῖνοι τῆς ἐρήμου, οἱ νηπτικοί, ὅπως ὀνομάζονται ἀπὸ τὴ διαρκῆ πνευματική τους νήψη καὶ ἐγρήγορση, αὐτοὶ ποὺ ἔζησαν καὶ αὐτοὶ ποὺ ζοῦν ἀκόμη στὶς μέρες μας, εἶναι ἡ ἐλπίδα καὶ τὸ στήριγμά μας μέσα στὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀπόγνωση τῆς ἐποχῆς μας, διότι ὁ λόγος τους εἶναι ἔγκυρος, γνήσιος καὶ ἀληθινός, καὶ ἡ ζωή τους Χριστοζωή, ζυμωμένη μὲ τὸ δάκρυ καὶ τὸ αἷμα. Ὁ ἀββᾶς Λογγῖνος λέει ὅτι ὁ Χριστιανὸς ἀποκτᾶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ θεώνεται μόνο ὅταν χύσει αἷμα.

Σ' αὐτούς, λοιπόν, τοὺς Πατέρες καὶ Γέροντες νὰ καταφύγουμε καὶ αὐτῶν τὸ λόγο νὰ ἐφαρμόσουμε καὶ αὐτῶν τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία νὰ μιμηθοῦμε, γιὰ νὰ σωθοῦμε, γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε μὲ ἀσφάλεια στὸν Κύριο καὶ Θεὸ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ ζωή μας καὶ ἡ ἀγαλλίασή μας, ἡ τιμή μας καὶ ἡ δόξα μας.

ΥΠΑΚΟΗ

Ὑπακοὴ στὴ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου σημαίνει συμμόρφωση πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, τὸ ὁποῖο ἐκφράζεται εἴτε ἀπ' εὐθείας διὰ τοῦ κυριακοῦ λόγου εἴτε διὰ τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος εἴτε διὰ τῶν ἐπισκόπων καὶ Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἴτε διὰ τῶν Γερόντων, τῶν πνευματικῶν καὶ ἐξομολόγων κ.λπ.

Ὁ Ἀββᾶς Ροῦφος πάλι λέει πὼς πιὸ μεγάλη δόξα περιμένει τὸν καλὸ ὑποτακτικὸ ἀπὸ τὸν ἐρημίτη, ποὺ ζεῖ μὲ τὸ θέλημά του στὴ μοναξιὰ τῆς ἐρήμου. Κι ὁ Ἀββᾶς Ἰωσὴφ ὁ Θηβαῖος ἔλεγε ὅτι τρία πράγματα ἀρέσουν ἰδιαίτερα στὸ Θεό. Ἀρρώστια μὲ ὑπομονή, ἔργα χωρὶς ἐπίδειξη, μόνο γιὰ τὴν ἀγάπη Του, καὶ ὑποταγὴ σὲ πνευματικὸ πατέρα μὲ τελεία αὐταπάρνηση. Αὐτὸ τὸ τελευταῖο ἔχει ἕνα στεφάνι περισσότερο.

Ἀλλ' ἡ ὑπακοὴ δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα. Εἶναι πολὺ δύσκολο. Εἶναι μαρτύριο. Εἶναι δύσκολο καὶ ἐπώδυνο νὰ ἀρνηθεῖς τὸν ἑαυτό σου, τὴ γνώμη σου, τὸ θέλημά σου. Γι' αὐτὸ λογίζεται ὡς μαρτύριο, εἶναι τὸ λεγόμενο μαρτύριο τῆς συνειδήσεως.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης λέει ὅτι οἱ Πατέρες ὀνόμασαν τὴν ψαλμῳδία ὅπλο, τὴν προσευχὴ τεῖχος, τὰ καθαρὰ δάκρυα λουτρό, ἐνὼ τὴν μακαρία ὑπακοὴ τὴ χαρακτήρισαν ὡς μαρτύριο. Χωρὶς αὐτὴν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἐμπαθεῖς δὲν θὰ κατορθώσει νὰ δεῖ τὸν Κύριο.

Συνήθως οἱ Χριστιανοὶ κάνουμε ὑπακοὴ στὸ Θεό, ὅταν τὸ θέλημά Του εἶναι εὐχάριστο γιὰ μᾶς. Μᾶς ἀρέσει πάντα ἡ Ἀνάσταση καὶ ποτὲ ὁ Σταυρός. Ἀλλὰ Ἀνάσταση χωρὶς Σταυρὸ δὲν ὑπάρχει. Γιὰ νὰ ἀναστηθεῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ καὶ νὰ συμβασιλεύσεις μαζί Του, πρέπει προηγουμένως νὰ συσταυρωθεῖς μαζί Του. Γιὰ νὰ ἀναληφθεῖς μαζί Του στὴν αἰώνια βασιλεία Του, πρέπει νὰ φέρεις ὅπως κι Ἐκεῖνος τὰ στίγματα τῶν ἥλων στὰ χέρια σου καὶ στὰ πόδια σου. Πρέπει νὰ φέρεις τὸ σημάδι τῆς λόγχης στὴν καρδιά σου. Πρέπει νὰ πονέσεις στὴ ζωή σου. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιατὶ αὐτὸ θὰ σὲ σώσει· ὁ σταυρός, ὁ πόνος, ἡ θλίψη, τὰ βάσανα. «Γενηθήτω, Κύριε, τὸ θέλημά Σου»! Κάνε, Κύριε, στὴ ζωή μου νὰ μὴν ἔρχονται τὰ πράγματα ὅπως ἐγὼ θέλω, ἀλλ' ὅπως Ἐσύ. Ἀμήν.

Γέρων Φιλόθεος Ζερβᾶκος - Προσευχή Περὶ διαφυλάξεως τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξ αἱρέσεων

...Κύριε, ὅτε εὑρίσκεσο ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ χωρισθῇς τῆς Θεότητάς Σου, ἱδρύσας ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς ἄλλον Παράδεισον, δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους τὴν Ἁγίαν σου Ἐκκλησίαν τὴν ὁποίαν ἐστερέωσας ἐπὶ τὴν στερεὰν πέτραν τῆς Πίστεως, ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν Θείων Σου Ἐντολῶν, τοῦ Θείου Σου Νόμου καὶ τῶν Θείων προσταγμάτων Σου καὶ ὥρισας νὰ μένῃ ἀσάλευτος μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων καὶ ὅτι «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ιστ´ 18). Τὴν Ἐκκλησίαν Σου ταύτην Ἀναμάρτητε Υἱὲ καὶ Λόγε Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου Γλυκύτατε Ἰησοῦ, ὅτε κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀπὸ γῆς εἰς Οὐρανοὺς ἀνόδου Σου ἀπὸ τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἀφοῦ ἐπλήρωσας πᾶσαν οἰκονομία καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἥνωσας τοῖς Οὐρανίοις, παρέδωκας τοῖς Ἁγίοις Σου Ἀποστόλοις μὲ ἐντολὴν νὰ τὴν φυλάξουν καθαράν, ἀμόλυντον, νὰ τὴν στερεώσουν καὶ τὴν κρατύνουν εἰς τὸν τετραπέρατον κόσμον.
Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, συμφώνως τῇ ἐντολῇ τὴν ὁποίαν ἔλαβον, στερέωσαν, ἐκράτυναν καὶ διεφύλαξαν τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν. Ὡσαύτως καὶ οἱ τούτων Διάδοχοι καὶ οἱ μετὰ τούτους Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας οἱ τὰς ἑπτὰ Ἁγίας Οἰκουμενικὰς Συνόδους συγκροτήσαντες. Αὐτὴ ἡ θεία παρεμβολὴ τῶν πανσόφων θείων Ἀποστόλων, τῶν διαδόχων Αὐτῶν καὶ τῶν θεοσόφων Ἁγίων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, οἱ πολύφωτοι ἀστέρες τοῦ νοητοῦ στερεώματος, τῆς μυστικῆς Σιὼν οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου, Ἐκκλησίας τὰ καυχήματα καὶ Οἰκουμένης τὰ σεμνολογήματα. Οὗτοι πάντες, τῇ Χάριτί Σου ἐνισχυθέντες καὶ τῷ φωτί Σου τῷ θείῳ φωτισθέντες καὶ καταυγασθέντες, τῇ πίστει στερεωθέντες, τῇ ἀγάπῃ κραταιωθέντες, τῷ πυρὶ τῷ θείῳ πυρωθέντες, πάντας τοὺς ἐχθροὺς ἀοράτους, ὁρατούς, αἰσθητούς, νοητούς, ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικούς, τοὺς ὡς λύκους λυσσώδεις καὶ ἀνήμερα θηρία ὁρμήσαντας κατὰ τῆς Ἐκκλησίας Σου, ὅπως κρημνίσωσι καὶ ἐκθεμελιώσωσι Αὐτὴν καὶ τὰ λογικὰ πρόβατα, ὑπὲρ τῶν ὁποίων τὸ πολύτιμο Αἷμά σου ἐξέχεας ἐπὶ Σταυροῦ, κατασπαράξωσι, πάντας ἐνίκησαν καὶ μακρὰν τῆς ποίμνης Σου τῆς λογικῆς ἐξεδίωξαν, τῇ σφενδόνι τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, καὶ οὕτω διέσωσαν τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν καὶ ὠὡδήγησαν ἡμᾶς εἰς τὴν ἀληθινὴν Πίστιν τὴν Ὀρθόδοξον.
Ἀλλ᾿ ὁ βύθιος δράκων ὁ μισόκαλος, ὁ παγκάκιστος καὶ παμπόνηρος, μετὰ τῶν ἐργατῶν αὐτοῦ οὐκ ἐπαύσατο πολεμῶν τὴν Ἐκκλησίαν. Ἀλλ᾿ ἡ Ἐκκλησία ἔχουσα τοὺς κατὰ διαφόρους καιροὺς καλοὺς Ποιμένας, ἐπισκόπους καὶ φύλακας, πολεμουμένη νικᾶ καὶ θριαμβεύει.
Σήμερον εἰς τοὺς ἐσχάτους καιρούς, εἰς τὰς πονηρὸς ταύτας ἡμέρας ὁ Ἄρχων τοῦ σκότους βλέπων ὅτι τὸ τέλος του ἐγγίζει, ἔχει ὁρμήσει μεθ᾿ ὅλων του τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, ὁρατῶν ἀνθρώπων καὶ ἀοράτων δαιμόνων, κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἐκλεκτῆς Νύμφης, διὰ νὰ τὴν καταποντήσῃ καὶ ἀφανίσῃ. Εἰς τὰς παρωχημένας γενεὰς ὑπῆρξαν ἄνδρες Ἅγιοι, ἄνδρες σοφοί, δίκαιοι, τίμιοι, συνετοί, πνευματοφόροι, Θεοφόροι, ἀνδρεῖοι τῇ ψυχῇ, οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθησαν ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας, ὑπὲρ τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Πατρικῶν Παραδόσεων καὶ τῇ συμμαχίᾳ καὶ βοήθεια νικῆσαν τὰς παρατάξεις τῶν ἐχθρῶν καὶ διέσωσαν τὴν Ἐκκλησίαν.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για την παραίτησή του από την Πανορθόδο...

Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ;;;;;;

ιδήσεις-News, Εκκλησιαστικές Ειδήσεις

«Δορυφόροι» των Θεοφόρων Πατέρων ή «Δορυφόροι» της παναιρέσεως του Οικουμενισμού; «Ούκ αρνησόμεθα σε , φίλη Ορθοδοξία» (Ιωσήφ Βρυέννιος).

Date: Ιουνίου 12, 2016Author: Dioptra-News

Τις τελευταίες ημέρες έχουν λεχθεί πάρα πολλά για το ζήτημα της «Πανορθοδόξου» Συνόδου της Κρήτης, τις ενστάσεις των κατά Τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και τα προβλήματα τα οποία δημιουργήθηκαν έξαφνα (;) στις σχέσεις των, με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Επομένως έξω από κάθε λογής, πολιτικές ή  εθνικιστικές και αλλότριες διεκδικήσεις, θα πρέπει να προσπαθήσουμε έστω κατ’ ολίγον να κατανοήσουμε, το γιατί, το Ελληνικό Ορθόδοξο και Οικουμενικό Πατριαρχείο, έχει χάσει τον σεβασμό, της Οικουμενικής ιδιότητας του, από τις «ξένες» Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Το επιχείρημα της πληθυσμιακής υπερτερότητας  του ενός ή του άλλου Πατριαρχείου δεν υφίσταται, διότι οι Σλαβικοί λαοί, έχουν πλήρη επίγνωση της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, αλλά και σε μεγάλο βαθμό νιώθουν την ευγνωμοσύνη απέναντι στην «Μητέρα Εκκλησία», στο Ελληνικό Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο, για το μεγάλο και Θεάρεστο «δώρο» της Κατήχησης αυτών, αλλά και του Βαπτίσματος αυτών, εις το όνομα του Τριαδικού Θεού.

Όλοι μας, θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας, προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και να διερωτηθούμε, εάν και κατά πόσο οι ένοικοι του Φαναρίου, Ομολογούν Ορθοδοξία ή συναγωνίζονται ποιος θα προσκυνήσει περισσότερες φορές τον αιρετικό και κακόδοξο Πάπα!

Επίσης, θα πρέπει να εξετάσουμε, εάν πράγματι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου θεωρείται ο οφθαλμός της Ορθοδοξίας, εσκοτίσθη τόσο, ώστε δεν μπορεί πλέον να διακρίνει μεταξύ του φωτός της Ορθοδοξίας και του ολέθριου σκότους της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού, μεταξύ της αληθείας και της πλάνης, μεταξύ της Ορθοδοξίας και της Κακοδοξίας.

Όταν λοιπόν, βλέπουμε ως Έλληνες Ορθόδοξοι, τον Προκαθήμενο της Κωνσταντινουπόλεως, του Ελληνικού Οικουμενικού Πατριαρχείου, να επιδιώκει συνεχώς την ένωση με την Παπική αιρετική «Εκκλησία», προχωρώντας μάλιστα και σε οικουμενιστικές συμπροσευχές και συλλείτουργα με το συνονθύλευμα των αιρετικών, και ταυτόχρονα διατηρεί έναντι των υπολοίπων Ορθόδοξων Τοπικών Εκκλησιών μία συμπεριφορά υποτιμητική με «φόντο» την «Παπική» κυριαρχία εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τί θα πρέπει να περιμένουμε ως αντίδραση από τους αδελφούς ορθοδόξους πιστούς, των άλλων Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών;

Όταν ένας Πατριάρχης κατάφερε με τις πράξεις του να διχάσει τον Ελληνικό Ορθόδοξο λαό, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία του λαού, να έχει γυρίσει την πλάτη της σε ολόκληρο το «οικοδόμημα» του φίλο-οικουμενισμού, το οποίο έχτισε εδώ και δεκαετίες ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης, τι θα πρέπει να περιμένουμε από τους ξένους ορθόδοξους λαούς, ως αντίδραση;

Σήμερα, στην Ορθόδοξη Ρωσία, το αντί-οικουμενιστικό και αντί-Παπικό κίνημα εντός του φιλόχριστου ορθόδοξου ρωσικού λαού, ανθεί! Ίσως, ούτε και ο Πατριάρχης Κύριλλος, θα μπορούσε να γνωρίζει το μέγεθος  αυτού το ομολογιακού κινήματος, εάν δεν είχε δρομολογηθεί η σύγκλιση της παραπαίουσας πλέον «Πανορθοδόξου» Συνόδου της Κρήτης και είχε γίνει δέκτης των σφοδρών και έντονων διαμαρτυριών του Ρωσικού ποιμνίου.

Εκεί έγκειται το μεγάλο «μυστικό», το οποίο έγινε αιτία να αιωρείται εντός της ορθόδοξης εκκλησίας, ένα νέο σχίσμα ανάμεσα στους αντί-οικουμενιστές και τους παραδοσιακά παραμένοντες ορθοδόξους χριστιανούς.

Η κίνηση του κ. Βαρθολομαίου να συγκαλέσει στην Σύνοδο της Κρήτης, αιρετικούς «κληρικούς» ετεροδόξων εκκλησιών και να τοποθετήσει αυτούς σε προωθούμενες τηλεοπτικά θέσεις  και πλησίον των Ορθοδόξων Ιεραρχών, αλλά και η δογματική αλλαγή των Κειμένων της «Πανορθοδόξου» εις τα πρότυπα της οικουμενιστικής πανθρησκείας, προκάλεσε την έντονη διαμαρτυρία των Σλαβικών Ορθόδοξων Πατριαρχείων.

Χαρακτηριστική είναι η αντίδραση του Αγιοτάτου Πατριάρχη Γεωργίας κ.κ. ΗΛΙΑ, ο οποίος είναι γνωστός για την πνευματικότητα που τον διακρίνει, το ήθος, τον μειλίχιο χαρακτήρα του,   αλλά και τον ένθεον ζήλον Αυτού, υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως .

Στην Ορθόδοξη  Εκκλησία, τιμούμε ως Αγίους, πλείστους Μάρτυρας, οι οποίοι δεν «έκλιναν γόνυ τω…Πάπα», με αποτέλεσμα να υποστούν φρικτά μαρτύρια από τους Παπικούς και να Μαρτυρήσουν υπέρ διαφυλάξεως, της Αγίας Ορθοδοξίας.

Τελευταία, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας, το έτος 2003 προχώρησε στην Συνοδική Πράξη Αγιοποίησης των Μαρτύρων Πολωνών Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι Μαρτύρησαν μη δεχόμενοι να προσκυνήσουν την αίρεση του Παπισμού. Όπως επίσης και στην Εκκλησία της Κύπρου έχουμε τους 13 Οσιομάρτυρας της Ιεράς Μονής Καντάρας, αλλά και τους εν Αγίω Όρει Μαρτυρήσαντες  Πατέρες επί Λατινόφρονος Πατριάρχου Βέκκου κ.α..(Διάβαστε παρακάτω)

Επομένως, για τον Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό, ο κ. Βαρθολομαίος έχει απογυμνωθεί της χάριτος και της ευλογίας, να θεωρείται ως ο πνευματικός «Πατέρας» του Γένους, ως ο «Ορθόδοξος» Οικουμενικός Πατριάρχης και τούτο διότι δεν δύναται ο Έλληνας και Ορθόδοξος Οικουμενικός Πατριάρχης να προσκυνάει και να τιμά, να συμπροσεύχεται και να συλλειτουργεί, να υποστηρίζει και να προωθεί την ένωση, με τον Σφαγέα των Ορθοδόξων Μαρτύρων τον Κακόδοξο Πάπα, με τους Αιρετικούς διώκτες των Ορθοδόξων Λαών.

Ελπίζουμε και προσευχόμεθα, η πρωτοβουλία του Λατινόφρονα κ. Βαρθολομαίου για την σύγκλιση της «Πανορθοδόξου» Συνόδου της Κρήτης, να αποτελέσει το εναρκτήριο «σάλπισμα», για το δογματικό και εκκλησιολογικό ξεκαθάρισμα εντός των κόλπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και την αποφασιστική πρωτοβουλία των εν Ελλάδι Ιεραρχών [σε συνεργασία με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία που δεν θα μετάσχουν στην Σύνοδο της Κρήτης], ούτως ώστε το Ορθόδοξο Ποίμνιο να στερεωθεί στον αγώνα υπέρ της Πίστεως ημών και να απαγκιστρωθεί από την αίρεση του οικουμενισμού.

Επιλέγουμε επομένως, να θεωρούμε εαυτούς «Δορυφόρους» των Θεοφόρων Πατέρων και όχι «Δορυφόρους» της Αιρέσεως του Οικουμενισμού!!!

Ελπίζουμε δε, όλοι να σταθούν υπεύθυνα σταθεροί και Ομολογητές ενάντια στην Ληστρική και Αιρετική Σύνοδο της Κρήτης και στην απόφαση τους να μην μετέχουν των διεργασιών της εν λόγω Συνόδου.

Παντελής Πάσχος Η Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων

Από: Π.Β.Πάσχος, Έρως Ορθοδοξίας,


Όπως στους αρχαίους καιρούς, είχαν συνήθεια oι άνθρωποι, εκείνους που γυρνούσαν νικηταί απ' τους πολέμους, να τους πανηγυριζουν και να βάζουν την εικόνα τους ή τα αγάλματά τους στις πλατείες και στα στάδια, από ευγνωμοσύνη πρώτα, γιατί εσωσαν την πατρίδα τους από μεγάλον κίνδυνο και για να παραδειγματίζουν κιόλας τη νεότητα, έτσι σήμερα κ' εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί: τιμούμε και πανηγυρίζουμε τους θεοφόρους Πατέρας της Εκκλησίας μας, που, σε καιρούς πολύ πονηρούς και πολύ δύσκολους για την Ορθοδοξία, πάλαιψαν γενναιότατα στις Οικουμενικές Συνόδους, όχι με κείνους τους εχθρούς που απειλούν την ελευθερία του σώματος, του τόπου ή του κράτους, μα με τους πιο φοβερούς: εκείνους που απειλούσαν την καθαρότητα της πίστεώς μας και τη σωτηρία της ψυχής μας. Πάλαιψαν δηλ. με τον ίδιο το διάβολο και τα ανθρωπόμορφα όργανά του. «Επειδή γουν πρέπον είναι να τιμούμεν τους ευεργέτας μας, διά τούτο και oι νομοθέται της Εκκλησίας μας ώρισαν να τιμούμεν τους αγίους και θεοφόρους Πατέρας, οπού αγωνίσθηκαν καί εκοπίασαν, διά να μας ελευθερώσουν από την αιχμαλωσίαν του πονηρού διαβόλου». Και, με το να δείχνουμε αυτήν την τιμή και την ευγνωμοσύνη μας στους γενναίους και ιερούς ακρίτες, στους θεοφόρους Πατέρας, που περιχαράκωσαν το πολεμούμενο κάστρο της Ορθοδοξίας, με στέρεα, υψηλά και ουρανοθέμελα τείχη, δηλ. με τα άγια δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας μας, έχουμε και άλλη πνευματικήν ωφέλεια: ακούμε στην Εκκλησία -στον όρθρο ειδικά, που δυστυχώς πολύ λίγοι χριστιανοί τρέχουν να παρακολουθήσουν το πρωΐ- όλη τη δογματική διδασκαλία της Ορθοδοξίας, πλεγμένη ποιητικώτατα στους λειτουργικούς ύμνους. Kαι ακούγοντας την ορθή διδασκαλία. από τα τροπάρια της Εκκλησίας μας, πως δηλ. ο Χριστός εφόρεσε σάρκα «εκ της αγίας Θεοτόκου και ετελείωσεν όλην την εις τους ανθρώπους οικονομίαν του, έπειτα ανελήφθη και υπήγεν εις τους ουρανούς ως Θεός αληθινός» -για να αναφερθούμε στις κυριώτερες θέσεις μόνο· ακούγοντας λοιπόν και μελετώντας την ορθόδοξη διδασκαλία των θεοφόρων Πατέρων, μαθαίνουμε "επακριβώς" το περιεχόμενο της "θεοδιδάκτου πίστεώς μας", με όλες τις λεπτές αποχρώσεις και διατυπώσεις των "ευαγγελικών δογμάτων και των ευσεβών παραδόσεων". Κι ακόμα, ακολουθώντας την αγιασμένη παράδοση των θεοφόρων Πατέρων, γινόμαστε κ' εμείς ικανοί, οπλισμένοι με το θερμό ζήλο και τον "δικαιότατον θυμόν" και έχοντας στα πνευματικά μας χέρια "την σφενδόνην του Πνεύματος", να διώχνουμε μακριά απ' τη μάντρα της Εκκλησίας τους "ανιάτως περί την πίστιν νοσήσαντας", τους πολυώνυμους εχθρούς της Ορθοδοξίας, τους "βαρείς και λοιμώδεις λύκους", που αναφέρει το άγιο Ευαγγέλιο και ο ιερός υμνογράφος.

Οι ενενήντα εννέα Θεοφόροι Πατέρες εν Κρήτη - Μια ιστορία κραταιάς αγάπης

Ακούστε τώρα μια ιστορία αγάπης κραταιάς σαν τον θάνατο και ασυνήθιστα "πολυπληθούς". Δεν τη βρήκα γραμμένη πουθενά, παρά μου τη διηγήθηκε στην Κρήτη ο καλός φίλος Αντώνης Μιχελουδάκης, όπως τη διασώζει η προφορική παράδοση του τόπο του. 

Ήταν, λέει κάποτε, -κανείς δε γνωρίζει πότε ακριβώς-, ενενήντα εννέα άνδρες που αποφασισμένοι να ασκητέψουν και να γίνουν ερημίτες, ξεκίνησαν από κάποια χώρα της Αφρικής με πρώτο ανάμεσά τους τον Ιωάννη, και ψάχνοντας κατάλληλο τόπο για να εγκαταβιώσουν κατέληξαν μετά από πολλές περιπλανήσεις στον Αζωγυρά, του νομού Χανίων, στην επαρχία Κισάμου και Σελίνου. Εκεί είναι η αρχαία Πολυρρήνια, δλδ. ο τόπος  των πολλών προβάτων, ρήνεα είναι τα πρόβατα.

Μέσα στην καρδιά του βουνού βρήκαν μια πολύ μεγάλη σπηλιά κι εκεί ζούσαν όλοι μαζί με προσευχή και νηστεία, άσκηση μεγάλη. Ο Ιωάννης όμως άρχισε ν' αποζητά μεγαλύτερη ησυχία και περισσότερη άσκηση, κι έτσι είπε μια μέρα στους άλλους: "αδέρφια μου, εγώ θα φύγω". Τότε αποφάσισαν όλοι μαζί κι έκαναν όρκο πως αν πεθάνει έστω κι ένας, να πεθάνουν κι οι υπόλοιποι. Κι έφυγε ο Ιωάννης.