Λογισμοί

Η πιο μεγάλη αρρώστια στον άνθρωπο είναι ο χαλασμένος λογισμός του.
Γέροντας  Πα'ι'σιος
                             * * * * * * * * * * * * * * 
  Προτού ο πειρασμός προλάβει να σχεδιάσει το λογισμό στο νου σου, εσύ χάλα τον με την ευχή. Μη τον αφήνεις.
Γέροντας  Ιωσήφ
                          * * * * * * * *  * * * * * * 
  Οι λογισμοί  ότι να κάνουν, όπως και να έρθουν,ξένοι είναι. Όσο μπορούμε να τους περιφρονούμε και να τους διώχνουμε. Δεν πρέπει να λυπόμαστε γι'αυτούς. Περισσότερο να προσέχουμε τις πράξεις μας. Οι λογισμοί είναι ξένοι και άλλος τους φέρνει. Θα φύγουν.
Γέροντας Ιερώνυμος
                         * * * * * * * * * * * * * * 
  Στην αρχή της πνευματικής ζωής ο άνθρωπος διώχνει τούς κακούς λογισμούς με την πνευματική μελέτη,την προσευχή και τον φιλότιμο αγώνα. Μετά έρχονται πια, όλο καλοί λογισμοί. Αργότερα σταματάνε και οι καλοί λογισμοί και έρχεται ο θείος φωτισμός.
Γέροντας Πα'ι'σιος
                            * * * * * * * * * * * * * * 
  Οι βλάσφημοι λογισμοί είναι όλοι του διαβόλου και δεν φέρει καμιά ευθύνη ο άνθρωπος, όταν δεν τους δέχεται.
Γέροντας Πα'ι'σιος
                            * * * * * * * * * * * * * * 
  Η μόνη λύση για να αποφύγουμε τους πειρασμούς είναι να συμμαχήσουμε με τον διάβολο.Όσο κανείς αγωνίζεται, θα έχει πειρασμούς και δυσκολίες. Και όσο προσπαθείς να αποφύγεις τον πειρασμό, τόσο κόντρα πάει ο διάβολος. Αλλά με τους πειρασμούς, αν  τους αξιοποιήσουμε σωστά, δίνεται η ευκαιρία, επειδή η ζωή μας είναι  αντιευαγγελική, να γίνει ευαγγελική.
Γέροντας  Πα'ι'σιος
                              * * * * * * * * * * * * * * 
   Όταν δεις ότι κάποιος άλλος νους παλεύει με το νου σου, ταπείνωσε τον εαυτό σου και θα παύσει ο 
πόλεμος.
Γέροντας Σωφρόνιος
                                                    * * * * * * * * * *

   Αν ο λογισμός σου λέει «κλέψε», και συ υπακούσεις, δίνεις με αυτόν τον τρόπο στο δαιμόνιο εξουσία επάνω σου. Αν ο λογισμός σου λέει «φάει πολύ, ώσπου να χορτάσεις», και συ φας πολύ, τότε πάλι σε εξουσιάζει το δαιμόνιο. Κι έτσι, αν ο λογισμός κάθε πάθους σε νικά, θα καταντήσεις κατοικία δαιμόνων. Αν, όμως, αρχίσεις με την πρέπουσα μετάνοια, τότε θα αρχίσουν να τρέμουν οι δαίμονες και θ' αναγκαστούν να φύγουν".
Γέροντας Σωφρόνιος
                                              * * * * * * * * *

Αγάπη

    Η χαρά, η ειρήνη, η υπομονή, η ανεκτικότητα και όσα είναι γεννήματα της αγάπης και της συμπάθειας, τί άλλο είναι παρά πνευματικές ηδονές; Oλοι οι καρποί και τα προϊόντα της αυτοθυσίας, που η αγάπη επιβάλλει, είναι η γλυκύτερη πνευματική ηδονή που προκαλεί τη μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή μας.
  Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός
                                                          *********


Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα, το οποίο πρέπει να βρίσκουμε και να τον επαινούμε γι' αυτό. Γιατί , μαζί με την καλοσύνη και την αγάπη, χρειάζεται και ο έπαινος για τόνωση.Τότε ο άνθρωπος και πολύ καλός να μην είναι ελέγχεται από τον έπαινο που ακούει και την αγάπη που του δείχνουμε και γίνεται καλύτερος.
Γέροντας Ιερώνυμος
                                                      *********

    Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό τους. Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη, μαλώνουν ποιος θα δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλον. Αγαπούν χωρίς να σκέπτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν. Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται.
Γέροντας Παΐσιος
                                            *********

   
Να αγαπάς τη γυναίκα σου πιό πολύ απ’ τον εαυτό σου. Με έργα, όχι με λόγια. Και να μη της μιλάς ποτέ άσχημα, γιατί καμιά φορά η γλώσσα σκοτώνει και καταστρέφει την αγάπη.                   
Γέροντας Παΐσιος
                                            *********  

 Αγάπησε τον Ένα για να σε αγαπήσουν όλοι. Θα σε αγαπούν όχι μόνο  οι άνθρωποι, αλλά και αυτά τα άλογα ζώα, γιατί η θεία χάρη όταν βγαίνει έξω, ηλεκτρίζει και μαγνητίζει ότι βρει 
μπροστά της. Αλλά όχι μόνο θα σε αγαπούν, θα σε σέβονται κιόλας, γιατί στο πρόσωπο το δικό σου  θα εικονίζεται το αγνό παρθενικό πρόσωπο  Εκείνου, που θα αγαπάς και θα λατρεύεις.
Γέροντας Αμφιλόχιος
                                            * * * * * * * * * * * * * * 

   Ότι δεν δίνουμε να το χρησιμοποιήσει ο Θεός το χρησιμοποιεί ο άλλος.Γι'αυτό  και ο Κύριος μας έδωσε εντολή να τον αγαπούμε εξ όλης  ψυχής και καρδίας, για να μη βρίσκει τόπο και  ανάπαυση  ο πονηρός να σταθεί μέσα μας.
Γέροντας Ιωσήφ
                                   * * * * * * * * * * * * * * 

   Η πραγματική αγάπη μοιάζει με τη φλόγα του κεριού. Όσα  κεράκια και αν ανάψεις , η αρχική φλόγα παραμένει ακέραια. Δεν λιγοστεύει καθόλου. Και κάθε νέο κεράκι έχει τόση φλόγα, όση και τα άλλα.
Γέροντας Επιφάνιος
                             * * * * * * * * * * * * * * 

    Πρέπει να έχουμε αγάπη προς το πρόσωπο του Χριστού, η οποία είναι αναγκαία για την ζωή της ψυχή μας. Αγάπη και προς τα δημιουργήματα του Θεού, τα ζώα, τα δέντρα, τα λουλούδια, τα πουλιά και προπαντός προς το τελευταίο δημιούργημα του Θεού , τον άνθρωπο. 
Γέροντας Αμφιλόχιος
                             * * * * * ** * * * * * * 

    Όταν ο άνθρωπος  αγαπάει τον Θεό,   αγαπάει  και τον πλησίον του και μετά παθαίνει υπερχείλιση η καρδιά του και αγαπάει ακόμα και τα ζώα και όλη την κτίση.
Γέροντας Παΐσιος
                                    * * * * * * * * * * * * * * 

Να ζητάς αγάπη από τον Κύριο. Μέσα στην αγάπη κρύβονται όλες οι αρετές.
 Γέροντας Αμβρόσιος  Μονής Δαδίου
                                    * * * * * * * * * * * * * * 

 Για να σε αγαπούν οι άλλοι, πρέπει πρώτα εσύ να αγαπάς.
Γέροντας Πορφύριος
                                      * * * * * * * * * * * * * 

   Όσο πιο πολύ κάποιος πονάει για τους άλλους, τόσο μεγαλύτερη θεία παρηγοριά δέχεται από τον Θεό
Γέροντας Παΐσιος
                                  * * * * * * * * * * * * * * 

   Άμα αγαπήσεις  μ' όλη τη δύναμη της καρδιάς σου τον Χριστό όλα θα είναι εύκολα. Και  η υπακοή και η ταπείνωσις. Τότε όλους τους αδελφούς θα τους αγαπάς αβίαστα και αυθόρμητα, με την ίδια του Χριστού αγάπη. Διότι δεν θα είσαι εσύ που αγαπάς, αλλά ο ίδιος ο Χριστός που θα κατέχει την καρδιά σου.
Γέροντας Πορφύριος
                                    * * * * * * * * * * * * *  * 

   Την  μεγαλύτερη χαρά την παίρνει κανείς με την θυσία. Με μία μικρή ελεημοσύνη ή καλοσύνη προς τον συνάνθρωπό μας η ψυχή δέχεται θεϊκή αγαλλίαση που ούτε ο μεγαλύτερος  καρδιολόγος μπορεί να δώσει.
Γέροντας  Παΐσιος
                                  * * * * * * * * * * * * * * 

  Θέλεις να αγαπήσεις πολύ τους ανθρώπους;Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας και θα δεις πόσο θα αγαπάς και τους ανθρώπους και ας μη τους βλέπεις. Αυτή  η αγάπη, που είναι δηλαδή μέσα στην αγάπη του Χριστού μας, είναι η αληθινή  και δυνατή. Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας.
Γέροντας  Ιερώνυμος
                                   * * * * * * * * * * * * * * 

   Την καρδιά σου ας την γεμίζει πάντα η ουράνια  αγάπη και ας την πλημμυρίζει μόνο με υψηλούς και  θεϊκούς πόθους. Τότε θα απολαμβάνεις  τους θείους ψιθύρους του  λατρευτού σου Νυμφίου, ο οποίος  χαίρεται να συζητά μαζί σου, όταν η καρδιά σου θα είναι θρόνος του.  Την καρδιά σου πρέπει να την διατηρείς διαρκώς σαν ένα άγιο και λευκό αρτοφόριο.
Γέροντας Αμφιλόχιος
                                         * * * * * * * * * * * * * * *


Όταν υπάρχει η φλόγα της αγάπης, ότι κακό πλησιάζει το κατακαίει.
Γέροντας Αμφιλόχιος
                                * * * * * * * * * * * * * * 

   Ο χριστός είναι κοντά  μας, ας μη το βλέπουμε καμιά φορά, μας δίνει και κανένα μπάτσο  από πολύ αγάπη.
Γέροντας Αμφιλόχιος

                                * * * * * * * * * * * * * * 

Η τέλεια αγάπη, σαν καυστική φλόγα κατακαίει κάθε αισχρή επιθυμία

Γέροντας Φιλόθεος

                              * * * * * * * * * *   * * *  

    Να αισθάνεσαι αγάπη, ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, χωρίς να έχεις στο νου σου  να πετύχεις κάτι.

Γέροντας Πορφύριος

                            * * * * * * * * * * * * *  * 

    Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα, το οποίο πρέπει να βρίσκουμε και να τον επαινούμε γι' αυτό. Γιατί , μαζί με την καλοσύνη και την αγάπη, χρειάζεται και ο έπαινος  

για τόνωση.Τότε ο άνθρωπος και πολύ καλός να μην  είναι ελέγχεται από τον έπαινο που ακούει και την αγάπη που του δείχνουμε και γίνεται καλύτερος.

Γέροντας  Ιερώνυμος

                                   * * * * * * * * * * * * * * 

Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.
Γέροντας Παΐσιος
                              * * * * * * * * * * * * * *

Αθωνικό Γεροντικό

  Ένα άπορο γεροντάκι-ασκητής έλεγε προς τον γείτονα:
Έλα, αδελφέ μου, να δεις την αγάπη των πατέρων. Όταν ανοίγω την πόρτα μου, βλέπω απ' έξω να μου έχουν αφήσει ότι έχω ανάγκη.Ψωμί,φρούτα, τυρί , ψάρι. Δόξα σι  ο Θεός. όλα τα οικονομεί  η Παναγία μας.
                  * * * * * * * * * * * * * * *

''Να προσεύχεσαι για τον κόσμο είναι σαν να χύνεις αίμα.'' έλεγε ο άγιος Σιλουανός ο εν Άθω.
Έλεγε πάλι: ''Ο αδελφός μας είναι η ζωή μας.''
                 * * * * * * * * * * * * * * * 


Με τον πολύ ύπνο παχαίνει ο νους μας, έλεγε ένας αγωνιστής ερημίτης.
                  * * * * * * * * * * * * * * *

Ο ύπνος μη  γίνει δούλος, αλλά αφέντης.
                  * * * * * * * * * * * * * * *

  Είπε ένας γέρος μοναχός για την αγάπη της ανόθευτης πίστεως: 
O θυμός χρειάζεται όταν πρόκειται να υπερασπίσουμε την πίστη μας και όχι τον εαυτό μας Πρέπει να θυμώνουμε, όταν βλέπουμε ότι πολεμάτε η πίστη μας. Αν κατηγορήσουν  εμένα, έχω υποχρέωση να το δεχτώ. Αλλά για την Ορθοδοξία χρειάζεται θυμός.
                  * * * * * * * * * * * * * * * *

  Eίπε ένας ασκητής:  Νηστεία,αγρυπνία, προσευχή.Αυτά αν  τα εφαρμόζει κανείς στη ζωή του, πετυχαίνει πολλά. Βλέπεις την καλύβα μου που είναι απέριττη; Να  υπάρχουν στο σπίτι μόνο τα αναγκαία. Τα  πολλά πράγματα δε βοηθούν στη πνευματική ζωή.
                 * * * * * * * * * * * * * * * * *

  Οι γονείς πρέπει να εμπιστεύονται τα παιδιά τους στον Θεό.  Γιατί εσείς δημιουργήσατε την σάρκα τους, ο Θεός την ψυχή τους, επομένως ο Θεός είναι υποχρεωμένος να νοιασθεί γι' αυτά.
                 * * * * * * * * * * * * * * * * *

    Ὅπως κανένας δὲν μπορεῖ νὰ βλάψει αὐτὸν ποὺ στέκεται κοντὰ στὸν βασιλιά, ἔτσι οὔτε ὁ Σατανᾶς μπορεῖ νὰ κάνει κάτι εἰς βάρος μας, ἂν ἡ ψυχή μας εἶναι κοντὰ στὸν Θεό. Γιατὶ λέει: «Πλησιάστε με καὶ θὰ σᾶς πλησιάσω κι ἐγώ.
                   * * * * * * * * * * * * * * * * *

   Νὰ μὴ θέλεις οἱ ὑποθέσεις σου νὰ προχωροῦν, ὅπως ἐσὺ νομίζεις, ἀλλὰ ὅπως ἀρέσει στὸν Θεό. Ἔτσι θὰ εἶσαι ἀτάραχος καὶ θὰ εὐχαριστεῖς στὴν προσευχή σου τὸν Θεό.
                     * * * * * * * * * * * * * * * * *

   Δυὸ ἀδελφοὶ ἐπισκέφθηκαν κάποτε ἕναν Γέροντα, ὁ ὁποῖος συνήθιζε νὰ μὴν τρώει κάθε μέρα. Ὅταν ὅμως εἶδε τοὺς ἀδελφοὺς χάρηκε καὶ εἶπε ὅτι ἡ νηστεία ἔχει μισθό, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ τρώει χάριν τῆς ἀγάπης ἐκπληρώνει δυὸ ἐντολές, μία γιατὶ παραιτεῖται ἀπὸ τὸ δικό του θέλημα καὶ ἄλλη γιατὶ ἐφαρμόζει τὴν κατεξοχὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἀναπαύοντας τοὺς ἀδελφούς.
                         * * * * * * * * * * * * * * * * *

    Ἂς ἀποκτήσουμε τὴν ὑπακοή, ἡ ὁποία γεννάει τὴν ταπείνωση, τὴν ὑπομονή, τὴ μακροθυμία, τὴν κατάνυξη, τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ πολεμικά μας ὅπλα
                         * * * * * * * * * * * * * * * * *

   Η σπουδαιότερη ἐργασία ποὺ ἔχει νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νὰ ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τῶν σφαλμάτων του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀναμένει πειρασμὸ μέχρι τελευταίας του πνοῆς.
                        * * * * * * * * * * * * * * * * *

   Αὐτὸς ποὺ ἔχει ταπείνωση δὲν ἔχει γλῶσσα νὰ πεῖ σὲ κάποιον ὅτι εἶναι ἀμελὴς ἢ νὰ ἀντιμιλήσει σ᾿ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος τὸν ταλαιπωρεῖ, οὔτε ἔχει μάτια νὰ δεῖ ἢ νὰ ἀντιληφθεῖ ἄλλου ἀνθρώπου ἐλαττώματα, οὔτε αὐτιὰ ν᾿ ἀκούσει πράγματα ποὺ δὲν ὠφελοῦν τὴν ψυχή του. Στόμα δὲν ἔχει νὰ φανερώσει ἐλαττώματα κάποιου ἢ νὰ θλίψει κάποιον μὲ τὰ λόγια του οὔτε ἔχει ἐνδιαφέροντα μὲ κάποιον ἐκτὸς τῶν δικῶν του ἁμαρτημάτων. Ἀντίθετα, εἶναι εἰρηνικὸς πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἐντολὴ τοῦ Κυρίου καὶ ὄχι γιατὶ χαρίζεται κάποια ἄλλη ἀδυναμία.
                        * * * * * * * * * * * * * * * * *
 Ἡ ταπεινοφροσύνη καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι πάνω ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἀρετές
                          * * * * * * * * * * * * * * * * *

«Μὲ ποιὸν τρόπο φθάνει ὁ ἄνθρωπος στὴν ταπεινοφροσύνη;»
 «Μὲ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ» ἀπαντᾷ ὁ Γέροντας.
«Καὶ τί κάνοντας -ρωτάει πάλι ὁ ἀδελφός- φθάνει στὸν φόβο τοῦ Θεοῦ;»
«Ὅπως τὰ βλέπω ἐγὼ -λέει ὁ Γέροντας-μὲ τὸ νὰ περιμαζεύει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ κάθε τί καὶ νὰ τὸν δίνει σὲ κόπο σωματικὸ μὲ ὅση δύναμη ἔχει, καὶ νὰ θυμᾶται τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ».
                          * * * * * * * * * * * * * * * * *

 Ποιὰ ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἀρετὲς εἶναι μεγαλύτερη, πάτερ;»
Καὶ ὁ Γέροντας εἶπε:
«Σκέφτομαι ὅτι ὅπως ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ χειρότερη ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἁμαρτίες, ἀφοῦ κι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἔριξε κάποιους, ἀντίστοιχα καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη ἔχει τὴ δύναμη καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ ἀπύθμενα βάθη νὰ ἀνεβάσει πάνω τὸν ἄνθρωπο, ἔστω κι ἂν ἔχει ἁμαρτήσει ὅσο καὶ ὁ διάβολος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος μακαρίζει αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ταπεινὸ φρόνημα».
                            * * * * * * * * * * * * * * * * *

   Ὅσο περισσότερο προσεγγίζει ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεό, τόσο πιὸ πολὺ ἁμαρτωλὸ χαρακτηρίζει τὸν ἑαυτό του. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας ὅταν εἶδε τὸν Θεὸ ἀποκαλοῦσε τὸν ἑαυτό του ταλαίπωρο καὶ βρωμερό
              * * * * * * * * * * * * * * * * *

  Ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ματώη:
«Τί νὰ κάνω ποὺ μὲ στενοχωρεῖ ἡ γλῶσσα μου, γιατὶ σὰν βρεθῶ ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους, δὲν μπορῶ νὰ τὴν συγκρατήσω καὶ τοὺς κατακρίνω γιὰ κάθε καλὴ πράξη ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐλέγχω. Τί νὰ κάνω λοιπόν;»
Καὶ ὁ Γέροντας ἀποκρίθηκε:
«Ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ κυριαρχήσεις στὴ γλῶσσα σου, πᾶνε νὰ ζήσεις μόνος, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἀδυναμία σου. Αὐτὸς ποὺ μένει μαζὶ μὲ ἀδελφούς, δὲν πρέπει νὰ εἶναι τετράγωνος, ἀλλὰ στρογγυλὸς γιὰ νὰ κυλάει πρὸς ὅλους».

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός Γιατί ενανθρώπησε ο Υιός και όχι ο Πατήρ ή το Πνεύμα

Ο Πατήρ δεν μεταπίπτει στον Υιό, παραμένει πάντα Πατήρ- ο Υιός δεν μεταπίπτει στον Πατέρα, παραμένει πάντα Υιός· το Πνεύμα δεν μεταπίπτει στον Πατέρα ή τον Υιό, παραμένει πάντα Πνεύμα άγιο. Η ιδιότητα καθενός προσώπου της Αγίας Τριάδας είναι σταθερή και αμετάβλητη. Πώς, άλλωστε, θα παρέμενε ιδιότητα αν ε­ναλλασσόταν συνεχώς περνώντας κάθε φορά σε άλλο πρόσωπο; Γι’ αυτό ο Υιός του Θεού είναι που γίνεται Υιός του ανθρώπου, για να παραμείνει ακριβώς η ιδιότητα αμετακίνητη. Γιατί, όντας Υιός του Θεού, όταν έγινε Υιός του ανθρώπου παίρνοντας σάρκα ανθρώπινη απ’ την αγία Παρθένο, δεν αλλοτριώθηκε από την υιική του ιδιότητα.

Ο Υιός του Θεού ενανθρώπησε για να χαρίσει ξανά στον άνθρωπο εκείνο για το οποίο δημιουργώντας τον, τον προόρισε. Τον δημιούργησε σύμφωνα με τη δική του εικόνα, διανοητή και ελεύθερο, προορισμένο να του μοιάζει, δηλαδή να είναι, όπως κι ο δημιουργός του, τέ­λεια ενάρετος, πράγμα κατορθωτό για την ανθρώπινη φύση. Γιατί οι αρετές, δηλαδή η νηφαλιότητα, η ηρεμία, η ακεραιότητα, η αγαθοσύνη, η σοφία, η δικαιοσύνη, η ανεξικακία είναι, πρωταρχικά, γνωρίσματα της θείας φύ­σης. Ο Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τον άνθρωπο σε πλήρη κοινωνία μαζί του (τον δημιούργησε για να μείνει άφθαρτος, τον ανέβασε στην αθανασία με το να τον κρα­τά κοντά του). Εμείς, όμως, αυτά τα γνωρίσματα της θείας φύσης τα αλλοιώσαμε και τα μπερδέψαμε με την παράβαση της εντολής, και περάσαμε στην παράταξη της κακίας με αποτέλεσμα να χάσουμε την κοινωνία με το Θεό. Τίς γαρ μετουσία φωτί προς σκότος; Και όταν πια στερηθήκαμε τη ζωή, πέσαμε στη φθορά του θανά­του.

Επειδή, τώρα, ο Θεός μάς πρόσφερε το ύψιστο και δεν το διαφυλάξαμε, χρειάστηκε να κατέβει αυτός ότι χείριστο, δηλαδή στη δική μας ξεπεσμένη φύση, ώστε να μας ξαναδώσει, προσφέροντας και ενεργώντας ο ίδιος, την εξομονωμένη μ’ αυτόν εικόνα και τον αρχαίο προο­ρισμό. Κι ακόμα να μας διδάξει το ενάρετο ήθος της βιωτής, αυτό το ήθος που ο ίδιος με την επίγεια ζωή του κατέστησε συγκεκριμένο και ευκολοκατόρθωτο. Κι ακό­μα να μας ελευθερώσει από τη φθορά, γέρνοντάς μας πάλι σε κοινωνία με τη ζωή, με το να ανοίξει ο ίδιος το δρόμο της δικής μας ανάστασης. Και ακόμα να ξανακάνει και­νούργιο το θρυμματισμένο κι αγνώριστο κανάτι της ύ­παρξής μας, να λύσει τα δεσμά της κυριαρχίας του δια­βόλου επάνω μας προσκαλώντας μας να αναγνωρίσουμε την κυριαρχία του Θεού. Και ακόμα να μας γεμίσει κου­ράγιο και να μας εκπαιδεύσει να πολεμούμε τον τύραννο με την υπομονή και την ταπείνωση.

Με την ενανθρώπηση, λοιπόν, του Υιού του Θεού καταργήθηκε η λατρεία των δαιμόνων, όλη η κτίση αγιά­στηκε με το θείο του αίμα, οι βωμοί και οι ναοί των ει­δώλων κατεδαφίστηκαν, ρίζωσε η γνώση του Θεού, λα­τρεύεται πια η ομοούσια Τριάδα, η άκτιστη θεότητα, ο ένας αληθινός Θεός ο δημιουργός και κυβερνήτης του σύμπαντος. Τώρα πια, πάλι, οι αρετές είναι κατορθωτός τρόπος ζωής, προσφέρθηκε η ελπίδα με την ανάσταση του Χριστού· τώρα πια οι δαίμονες τρέμουν τους ανθρώ­πους που προηγουμένως ήταν του χεριού τους.

Και το πράγματι αξιοθαύμαστο, είναι πως όλα αυτά κατορθώθη­καν με το σταυρό και τα πάθη και το θάνατο. Κηρύχθηκε σ’ όλη τη γη το Ευαγγέλιο της υποταγής στο Θεό, όχι με πολέμους και όπλα και στρατούς που σύντριβαν εχθρούς. Κηρύχθηκε από λίγους γυμνούς, φτωχούς κι αγράμμα­τους, που διώχνονταν από παντού, που δέχονταν κτυπήματα, που θανατώνονταν, που κήρυτταν ένα σταυρωμένο και νεκρό, που όμως επικράτησαν απέναντι στους σο­φούς και τους ισχυρούς γιατί ακριβώς τους ακολουθούσε η ακαταμάχητη δύναμη του σταυρωμένου. Ο θάνατος, ο πριν τρομακτικός, νικιέται, και καταδικάζεται τώρα ο α­πόβλητος και μισητός της ζωής.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της παρουσίας του Χρι­στού· αυτές είναι οι συνέπειες της επιβολής της δύναμής του. Δεν έσωσε ένα λαό, όπως ο Μωυσής που φυγάδευσε από την Αίγυπτο τους Εβραίους περνώντας τους μέσα από τη θάλασσα για ν’ απαλλαγούν από τη δουλεία του Φαραώ. Έσωσε ολόκληρη την ανθρωπότητα από τη φθο­ρά του θανάτου και το γεμάτο κακία τύραννο, την αμαρτία. Και έσωσε τους ανθρώπους όλους, όχι πειθαναγκάζοντάς τους να ασκήσουν την αρετή, όχι παραχώνοντάς τους στο χώμα, όχι καίοντάς τους και διατάσσοντας να λιθοβολούνται οι αμαρτωλοί, αλλά πείθοντάς τους με πραότητα, υπομονή και συγχωρετικότητα να διαλέξουν την αρετή και να συναγωνίζονται στους κόπους γι’ αυτήν και έτσι να ικανοποιούνται. Προηγουμένως όταν αμάρταναν ετιμωρούντο με κτυπήματα κι όμως επέμεναν στην αμαρτία και την είχαν θεοποιήσει· τώρα δέχονται να υφίστανται κτυπήματα για χάρη της υπακοής στο Θεό και για χάρη της αρετής, δέχονται να κακοπάθουν και να θα­νατώνονται.

Δόξα σε σένα Χριστέ, Λόγε του Θεού και Σοφία και Δύναμη και Θεέ Παντοκράτορα. Τί να σου αντιδωρίσουμε εμείς οι άπραγοι για όλα όσα μας χάρισες; Όλα μας τα έχεις δοσμένα εσύ και τίποτ’ άλλο δε ζήτησες από εμάς παρά ν’ αποδεχτούμε τη σωτηρία που μας πρόσφερες, δίνοντάς μας ακόμα και τη δύναμη για να το κάνουμε. Και την προσπάθεια μας πάλι νιώθεις για χάρη γιατί εί­σαι απερίγραπτα αγαθός. Σ’ ευχαριστούμε, εσένα που μας έδωσες την ύπαρξη, μα και μας χάρισες την αιώνια ζωή· εσένα που  όταν την χάσαμε και την αρνηθήκαμε, μας οδήγησες πίσω σ’ αυτήν με την ενανθρώπησή σου που καμιά γλώσσα δεν τολμά να ερμηνεύσει.

(Πηγή: «Χριστούγεννα», εκδ. Ακρίτας, σ.76-81)

Ὁ σύγχρονος οἰκουμενισμός

Ὁ σύγ­χρο­νος οἰ­κου­με­νι­σμὸς ἔ­χει τὶς ρί­ζες του στὶς δύ­ο πα­τρι­αρ­χι­κές ἐγ­κυ­κλί­ους τοῦ 1902 καὶ 1920 οἱ ὁ­ποῖ­ες μὲ αὐ­θαί­ρε­το καὶ αἰφ­νι­δι­α­στι­κὸ τρό­πο κα­ταρ­γοῦν τὴν πά­για ἐ­δῶ καὶ αἰ­ῶ­νες τα­κτι­κὴ ποὺ ἀ­κο­λου­θοῦ­σε ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας στὸν δι­ά­λο­γο μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Ἐ­πι­κρα­τεῖ πλέ­ον μί­α νέ­α ἀν­τί­λη­ψη στὴν δι­ε­ξα­γω­γὴ τοῦ δι­α­λό­γου ποὺ στη­ρί­ζε­ται σὲ κα­θα­ρά κοι­νω­νι­κὰ καὶ πο­λι­τι­κὰ κρι­τή­ρια. Κά­θε θε­ο­λο­γι­κὴ ἀ­να­φο­ρὰ ἀ­που­σιά­ζει καὶ ὁ θε­ο­λο­γι­κὸς λό­γος πα­ρα­χω­ρεῖ τὴν θέ­ση του στὴν κοι­νω­νι­κὴ πο­λι­τι­κὴ καὶ δι­πλω­μα­τί­α.
Ἡ εὐ­χὴ καὶ ἐ­πι­θυ­μί­α τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας νὰ ἐ­πα­να­κάμ­ψουν στοὺς κόλ­πους Της οἱ ἀ­πο­κο­πέν­τες ἀ­πὸ Αὐ­τὴν χρι­στια­νοὶ λαμ­βά­νει πλέ­ον τὴν μορ­φὴ τῆς ἐ­πι­δί­ω­ξης γιὰ τὴν ἐ­πί­τευ­ξη τῆς «ἑ­νώ­σε­ως τῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν». Ἡ «ἕ­νω­ση» με­τα­τρέ­πε­ται πλέ­ον ἀ­πὸ εὐ­χὴ σὲ αὐ­το­σκο­πὸ μὲ συ­νέ­πεια τὴν συ­νει­δη­τὴ καὶ ἠ­θε­λη­μέ­νη πα­ρά­βλε­ψη ὅ­λων τῶν ἀρ­νη­τι­κῶν στοι­χεί­ων στὴν προ­σπά­θεια προ­σεγ­γί­σε­ως τῶν ἑ­τε­ρο­δό­ξων.
Μέ­σα ἀ­πὸ ἀ­πα­ρά­δε­κτους συγ­κε­ρα­σμοὺς καὶ σχε­τι­κο­ποι­ή­σεις τῆς ἀ­λη­θεί­ας καὶ τῶν δογ­μά­των ἐ­πι­βάλ­λε­ται μί­α οὐ­νι­τί­ζου­σα δι­ά­στα­ση τοῦ οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, ἡ ὁ­ποί­α πα­γι­ώ­θη­κε στὶς μέ­ρες μας καὶ στη­ρί­ζε­ται σὲ κα­θα­ρὰ νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη λο­γι­κή. Μὲ βά­ση αὐ­τὴ τὴν νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη καὶ οὐ­νι­τί­ζου­σα τα­κτι­κὴ ἡ ἀ­λή­θεια καὶ ἡ ἀ­κρί­βεια τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας ἀ­πο­γυ­μνώ­νε­ται ἀ­πὸ τὸν ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κὸ καὶ σω­τη­ρι­ο­λο­γι­κό της χα­ρα­κτή­ρα, ἀ­φοῦ ἐ­ξο­μοι­ώ­νε­ται μὲ τὴν αἵ­ρε­ση, τὴν ὁ­ποί­α ἀ­να­γνω­ρί­ζει ὡς μί­α ἄλ­λη ἐκ­δο­χὴ τῆς ἀ­λη­θεί­ας.
Δυ­στυ­χῶς αὐ­τὴ ἡ οὐ­νι­τί­ζου­σα νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη δι­ά­στα­ση τοῦ οἰ­κου­με­νι­σμοῦ ἀ­πο­τε­λεῖ τὴν βά­ση πά­νω στὴν ὁ­ποί­α δι­ε­ξά­γον­ται ὅ­λοι οἱ δι­ά­λο­γοι μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους ἀ­κό­μη καὶ μὲ τοὺς ἀλ­λο­θρή­σκους. Ὁ δι­ά­λο­γος μὲ τοὺς πα­πι­κούς, ὁ δι­ά­λο­γος στὰ πλαί­σια τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ οἱ δι­α­θρη­σκεια­κοὶ δι­ά­λο­γοι δι­ε­ξά­γον­ται μὲ βά­ση πάν­τα αὐ­τὴ τὴν ἴ­δια λο­γι­κή.
Ἀ­να­πα­ρά­γε­ται καὶ ἐ­πι­βάλ­λε­ται, ἔ­τσι, ἡ ψευ­δο­α­λή­θεια καὶ ὁ ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμός τῶν ψευ­δο­εκ­κλη­σι­ῶν, ποὺ μὲ τό­ση ἐ­νάρ­γεια πε­ρι­έ­γρα­φε ὁ σύγ­χρο­νος Ἅ­γιος καὶ με­γά­λος δογ­μα­το­λό­γος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας Ἰ­ου­στῖ­νος Πό­πο­βιτς: «Ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμὸς εἶ­ναι κοι­νὸν ὄ­νο­μα διὰ τοὺς ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμούς, διὰ τὰς ψευ­δο­εκ­κλη­σί­ας τῆς Δυ­τι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Μέ­σα του εὑ­ρί­σκε­ται ἡ καρ­διὰ ὅ­λων τῶν εὐ­ρω­πα­ϊ­κῶν οὐ­μα­νι­σμῶν, μὲ ἐ­πι­κε­φα­λῆς τὸν Πα­πι­σμόν. Ὅ­λοι δέ αὐ­τοὶ οἱ ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμοί, ὅ­λαι αἱ ψευ­δο­εκ­κλη­σί­αι, δὲν εἶ­ναι τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρὰ μί­α αἵ­ρε­σις πα­ρα­πλεύ­ρως εἰς τὴν ἄλ­λην αἵ­ρε­σιν. Τὸ κοι­νὸν εὐ­αγ­γε­λι­κὸν ὄ­νο­μά των εἶ­ναι ἡ πα­ναί­ρε­σις» (Ἀρ­χιμ. Ἰ­ου­στί­νου Πό­πο­βιτς, Ἡ  Ὁρ­θό­δο­ξος Ἐκ­κλη­σί­α καὶ ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός, ἔκδ. Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ἀρ­χαγ­γέ­λων Τσέ­λι­ε, σελ. 224).
Ὁ οἰ­κου­με­νι­σμὸς τῶν ἡ­με­ρῶν μας δὲν στη­ρί­ζε­ται στὴν δογ­μα­τι­κὴ ἀ­λή­θεια, ἀλ­λὰ εἶ­ναι ἀ­πό­λυ­τα ἀν­θρω­πο­μορ­φι­κός, ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κός, ἀ­πνευ­μά­τι­στος καὶ ἀ­θε­ο­λό­γη­τος, ὅ­πως πο­λὺ εὔ­στο­χα τὸν πε­ρι­γρά­φει ὁ μα­κα­ρι­στός Γέ­ρον­τας Γε­ώρ­γιος Κα­ψά­νης:
 «Ὁ  Οἰ­κου­με­νι­σμὸς ὅ­πως δι­ε­ξά­γε­ται σή­με­ρον φαί­νε­ται ὅ­τι ἔ­χει οὐ­μα­νι­στι­κόν-ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κόν χα­ρα­κτῆ­ρα καὶ ὄ­χι θε­ο­λο­γι­κὸν καὶ πνευ­μα­τι­κόν. Πα­ρα­με­ρί­ζει τὴν Πί­στιν (δόγ­μα) καὶ τὴν Πα­ρά­δο­σιν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ἀ­πο­βλέ­πει πε­ρισ­σό­τε­ρον εἰς πρα­κτι­κοὺς σκο­πούς. Βλέ­πει τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν κυ­ρί­ως ὡς ἀν­θρώ­πι­νον ἵ­δρυ­μα, τὸ ὁ­ποῖ­ον ἡ­νω­μέ­νον θὰ δυ­νη­θῇ νὰ ἀν­τι­με­τω­πί­σῃ καλ­λί­τε­ρον τοὺς ἐ­χθρούς του... Μό­νον ὁ ὅ­λος Θε­άν­θρω­πος ἠμ­πο­ρεῖ νὰ σώ­σῃ καὶ τὸν ὅ­λον ἄν­θρω­πον. Ἐν ὀ­νό­μα­τι αὐ­τοῦ τοῦ ὅ­λου Θε­αν­θρώ­που Χρι­στοῦ καὶ τοῦ ὅ­λου Σώ­μα­τός Του, τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, δὲν δυ­νά­με­θα νὰ δι­α­πραγ­μα­τευ­θῶ­μεν ‟ἐ­πὶ ἴ­σοις ὅ­ροις” μὲ τοὺς ‟πα­ρα­μορ­φω­μέ­νους Χρι­στούς” τῶν δυ­τι­κῶν, Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καὶ Προ­τε­σταν­τῶν» (Ἀρ­χιμ. Γε­ωρ­γί­ου Κα­ψά­νη, Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Οὐ­μα­νι­σμός-Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Πα­πι­σμός, ἔκ­δ. Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου, Ἅ­γιον Ὄ­ρος 1996, σελ. 83-84).
Ὁ σύγ­χρο­νος οἰ­κου­με­νι­σμὸς ἀρ­νού­με­νος νὰ θέ­σει τὸν δά­κτυ­λο ἐ­πὶ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων καὶ ἐ­ξαν­τλού­με­νος σὲ μί­α ἐ­πι­δερ­μι­κὴ καὶ ἀ­ναι­μι­κὴ ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τῶν οὐ­σι­α­στι­κῶν προ­βλη­μά­των καὶ τῶν θε­ο­λο­γι­κῶν δι­α­φο­ρῶν ἀ­δι­κεῖ πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ ὅ­λους τοὺς ἴ­διους τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους. Αὐ­τὴ ἡ ἀ­κα­τά­σχε­τη ἀ­γα­πο­λο­γί­α, ἡ ἀ­γω­νι­ώ­δης μέ­ρι­μνα νὰ μὴν εἰ­πω­θεῖ τί­πο­τε κα­κό ἢ δυ­σά­ρε­στο, ἡ δια­ρκὴς φρον­τί­δα νὰ εἴ­μα­στε εὐ­χά­ρι­στοι, οἱ κο­σμι­κοῦ τύ­που ψευ­το­ευ­γέ­νει­ες καὶ ὁ στρου­θο­κα­μη­λι­σμὸς φα­νε­ρώ­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­φέ­λεια, πα­ρὰ ὑ­πεύ­θυ­νη ἀν­τι­με­τώ­πι­ση καὶ συμ­πε­ρι­φο­ρά.
Μιὰ τέ­τοι­α τα­κτι­κὴ πόρ­ρω ἀ­πέ­χει ἀ­πὸ τὴν ἀ­λη­θι­νὴ καὶ ἔμ­πο­νη ἀ­γά­πη πρὸς τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους ἀ­δελ­φούς μας. Ὅ­πως πο­λὺ εὔ­στο­χα πα­ρα­τη­ρεῖ ὁ Προ­η­γού­με­νος τῆς Μο­νῆς Ἰ­βή­ρων ἀρ­χιμ. Βα­σί­λει­ος Γον­τι­κά­κης,  «Οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ φά­νη­καν “σκλη­ροί” στὴ δι­α­τή­ρη­σι τοῦ “Δόγ­μα­τος” εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νοι ποὺ ἀ­γά­πη­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ κά­θε ἄλ­λον τὸν ἄν­θρω­πον. Για­τί γνώ­ρι­σαν τὰ ἀ­πύθ­με­να βά­θη του καὶ δὲν θέ­λη­σαν πο­τὲ νὰ τὸν κο­ρο­ϊ­δέ­ψουν μὲ τὶς συ­ναι­σθη­μα­το­λο­γί­ες ἐ­φή­με­ρης καὶ ἀ­νύ­παρ­κτης ἀ­γά­πης, ἀλ­λὰ τὸν σε­βά­στη­καν προ­σφέ­ρον­τάς του τὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο τῆς Ἀ­λη­θεί­ας, ποὺ χα­ρί­ζει τὴ μα­κα­ρί­α ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι ζω­ή» (Ο.Τ., ἀρ. φ. 98, 1-3-1969).
Μὲ τὴν ἴ­δια ἀ­λη­θι­νὴ καὶ ἔμ­πο­νη ἀ­γά­πη πρὸς ὅ­λους τοὺς χρι­στια­νοὺς ὁ μα­κα­ρι­στὸς Γέ­ρον­τας Γε­ώρ­γιος Κα­ψά­νης ἐκ­φρά­ζει τὰ αἰ­σθή­μα­τα καὶ τὸ δι­α­χρο­νι­κὸ φρό­νη­μα τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους:
«Αἰ­σθα­νό­με­θα τὸν οἰ­κου­με­νι­σμὸν ὡς κά­τι ποὺ ἀ­πο­μα­κρύ­νει τὴν ἕ­νω­σιν καὶ μά­λι­στα τό­σον τὴν ἀ­πο­μα­κρύ­νει ὅ­σον φαί­νε­ται νὰ τὴν φέ­ρῃ πλη­σί­ον μας. | Ἀ­γα­πῶ­μεν τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους χρι­στια­νοὺς καὶ δι’ αὐ­τὸ θέ­λο­μεν μί­αν πραγ­μα­τι­κὴν καὶ ἁ­γί­αν ἕ­νω­σιν μα­ζί των. Δὲν θέ­λο­μεν μί­αν συ­νύ­παρ­ξιν ἢ μί­αν ἀ­νο­χὴν ἢ μί­αν ποι­κι­λί­αν «πί­στε­ων», δι­ό­τι αὐ­τὸ δὲν εἶ­ναι ἡ ἀ­γά­πη τοῦ Χρι­στοῦ, οὔ­τε ἀ­σφα­λὴς καὶ δια­ρκὴς ἕ­νω­σις εἰς τὴν ἁ­γί­αν Τριά­δα. | Θέ­λο­μεν νὰ πι­στεύ­ω­μεν ὅ,τι κοι­νω­νοῦ­μεν καὶ νὰ κοι­νω­νοῦ­μεν ὅ,τι πι­στεύ­ο­μεν, τὸν Θε­άν­θρω­πον Χρι­στόν, ὁ­λό­κλη­ρον εἰς ὁ­λό­κλη­ρον τὸ Σῶ­μα Του. | Οὔ­τε θέ­λο­μεν νὰ προ­δώ­σω­μεν τὸν ἄν­θρω­πον, ποὺ ἀ­να­μέ­νει τὴν σω­τη­ρί­αν του ἀ­πὸ τὸν ὅ­λον Θε­άν­θρω­πον. | Δι’ αὐ­τὸ ἠμ­πο­ροῦ­μεν νὰ ὁ­μο­λο­γή­σω­μεν, ἠμ­πο­ροῦ­μεν καὶ νὰ ἀ­πο­θά­νω­μεν, ἀλ­λ’ ὄ­χι καὶ νὰ συμ­βι­βα­σθῶ­μεν. | Δὲν δυ­νά­με­θα ἄλ­λως τε νὰ ὁ­μι­λή­σω­μεν ἄλ­λως. Αὐ­τὸ ποὺ ζῶ­μεν καὶ αὐ­τὸ ποὺ πα­ρε­λά­βο­μεν, μᾶς ἀ­ναγ­κά­ζει νὰ ὁ­μι­λή­σω­μεν κα­τ’ αὐ­τὸν τὸν τρό­πον. | Ἐ­ὰν μά­λι­στα ἡ­μεῖς ὡς Ἁ­γι­ο­ρεῖ­ται ὁ­μι­λή­σω­μεν δι­α­φο­ρε­τι­κὰ ἀ­π’ ὅ,τι ὡ­μί­λη­σεν ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λα­μᾶς, οἱ μὴ συλ­λει­τουρ­γή­σαν­τες μὲ τοὺς Λα­τι­νό­φρο­νας καὶ θα­να­τω­θέν­τες Ἁ­γι­ο­ρεῖ­ται, ὁ ὅ­σιος Νι­κό­δη­μος καὶ οἱ λοι­ποὶ Πα­τέ­ρες μας, οἱ ἐν ἀ­σκή­σει καὶ ἀ­θλή­σει δι­α­λάμ­ψαν­τες, τοῦ­το θὰ εἶ­ναι Θε­οῦ ἐγ­κα­τά­λει­ψις. Καὶ τὰ ὀ­στᾶ μας θὰ δι­α­σκορ­πι­σθοῦν μὲ τὰ ὀ­στᾶ τῶν ἀν­θρω­πα­ρέ­σκων» (Ἀρ­χιμ. Γε­ωρ­γί­ου Κα­ψά­νη, Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Οὑ­μα­νι­σμός-Ὀρ­θο­δο­ξί­α καὶ Πα­πι­σμός, ἔκ­δ. Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου, Ἅ­γιον Ὄ­ρος 1996, σελ. 84-85).

Περιοδικό Ἁγιορειτῶν Πατέρων

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός: Συζητώντας μέ ἐπισήμους τοῦ χώρου τῆς Ἐκπαιδεύσεως, ἄκουσα ἀπό ἀρκετούς νά μοῦ δηλώνουν ὅτι εἶναι Μασόνοι! Έτσι θά καταλάβουν ὅλοι ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ πολεμική κατά τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

Ὅσοι λένε «θά κάνουμε μιά Κυβέρνηση πού θά εἶναι ἀνεξάρτητη» δέν ξέρουν τί λένε ἤ μᾶς ἀπατοῦν...

Εἴμαστε μόνιμα προτεκτοράτο καί ὑπό κατοχήν κάποιας ἤ κάποιων Εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων, μέ τήν συγκατάθεσή μας!

Ἐμεῖς δέν ἀνήκουμε στήν Δύση... Ἀνήκουμε στήν καθ' ἡμᾶς Ἀνατολή καί εἴμαστε πρωτότοκοι ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς ἀνάμεσα στούς Ὀρθοδόξους ὁμοπίστους μας.

Τό σύνδρομο, πού μᾶς ἔχει κυριεύσει ἤδη ἀπό τήν δημιουργία τοῦ νεωτέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἀπό τό 1830 καί ἑξῆς, καί κυρίως στούς διανοουμένους καί τούς πολιτικούς, εἶναι τό Κοραϊκό Εὐρωπαϊκό σύνδρομο.
ΜΕΡΟΣ Α’

 Συνέντευξη στόν Διονύση Μακρῆ

Οἱ περισσότεροι ἐπιδιώκουν καί θέλουν τόν παπά νά κινεῖται στό περιθώριο τῆς καθημερινότητας. Τόν θέλουν νά ἀναλίσκεται μόνο περί τῶν ἱερατικῶν καθηκόντων του! Καί ἴσως τούς ξενίζει ὅταν ἕνας παπάς τά λέει ἔξω ἀπό τά δόντια! Ὅταν ἕνας παπάς τιμᾶ τό ράσο καί τήν ἐν Χριστῶ ἀποστολή του! Ὅταν ἕνας παπάς ξεπερνᾶ τόν λεγόμενο ἐκκλησιαστικό καθωσπρεπισμό καί διατυπώνει εὐθαρσῶς τήν ἀλήθεια χωρίς φόβο καί ἰδιοτέλεια. Ὅταν ἕνας παπάς νοιάζεται καί ἀγωνιᾶ γιά τήν ἐν Χριστῶ σωτηρία τοῦ ποιμνίου του καί τρέχει νά τό προστατεύσει ἀπό τίς καλοστημένες παγίδες πού συστηματικά κάποιοι τοῦ στήνουν. Εἶναι παρήγορο κατά γενική ὁμολογία στήν κατρακύλα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νά ὑπάρξουν τέτοιες στεντόρειες φωνές, σάν αὐτή τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ, τοῦ δασκάλου μου στή Θεολογική Σχολή! Γιατί οἱ ἀφυπνιστικές αὐτές φωνές βοηθοῦν σημαντικά, ὥστε νά ξεδιαλύνουμε ὅλοι μας τήν ἐμφυτευμένη καί μεθοδευμένη σύγχυση πού ἐπί σειρά ἐτῶν καλλιεργοῦν οἱ ἐκφραστές τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας στόν Ἕλληνα πολίτη, στόν Ἕλληνα Χριστιανό. Λόγω τῆς ἔκτασης τῆς συνέντευξης τήν χωρίσαμε σέ δύο μέρη. Στό πρῶτο μέρος παρουσιάζονται τεκμηριωμένες ἱστορικά διαφωτιστικές γιά ὅλους μας θέσεις, πού θαρρῶ πώς θά λύσουν πολλές ἀπορίες μας περί τῶν ὅσων βιώνουμε τόν τελευταῖο καιρό. Τό δεύτερο μέρος ἐπικεντρώνεται στά τῆς Ἐκκλησίας καί στή θέση πού αὐτή ὀφείλει νά διαδραματίζει ἔναντι τοῦ Χριστεπώνυμου ποιμνίου.

- Στό Εὐρωκοινοβούλιο, στίς 4 Φεβρουαρίου, ὑπερψηφίστηκε ἡ Ἔκθεση τῆς Λούνατσεκ. Ποῦ βαδίζουμε, πατέρα Γεώργιε, πεῖτε μας ἐσεῖς, πού ἔχετε ζήσει καί σπουδάσει στό ἐξωτερικό;

- Τό «ποῦ βαδίζουμε», κ. Μακρῆ, τό λέτε κι ἐσεῖς καλύτερα ἀπό μένα στό σπουδαῖο φύλλο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερίδας πού ἐκδίδετε, τόν «Στῦλο Ὀρθοδοξίας» καί νομίζω, ὅτι φωτίζει πολλούς ἀπό τούς πιστούς, ὅσους θέλουν νά φωτισθοῦν, βέβαια. Θέλω νά πῶ ὅτι τιμῶ τήν προσφορά τοῦ ἐντύπου αὐτοῦ, διότι τήν ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι, καί μάλιστα τιμῶ κι ἐσᾶς ὡς διευθύνοντα αὐτή τήν ἔκδοση, ἀλλά καί τούς συνεργάτες σας.

- Σᾶς εὐχαριστοῦμε πολύ, πατέρα Γεώργιε...

- Ὡς πρός τήν Εὐρώπη, ἀπό ἐσᾶς τό ἀκούω ἐν λεπτομερείᾳ, νομίζω ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι ἐφαρμογή τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Εἶναι νομίζω ἡ πορεία τῆς ἀλλαγῆς τοῦ κόσμου. Ξέρετε, ὁ ὅρος «ἀλλαγή», ὡς σύνθημα πολιτικοκοινωνικό, θεμελιώθηκε στήν Γαλλική Ἐπανάσταση. Ὅλοι, λοιπόν, οἱ Εὐρωπαϊστές μιλοῦν συνεχῶς γιά ἀλλαγή, εἴτε εἶναι πρός τήν σοσιαλιστική εἴτε πρός τήν καπιταλιστική πλευρά. Ἐκεῖνο, ὅμως, πού μᾶς δημιουργεῖ ἐρωτηματικά καί ἐξοργίζει κι ἐμᾶς, ὅπως εἶπα «ὀργίζεσθε καί μή ἁμαρτάνετε...», εἶναι ἡ στάση τῶν ἐκπροσώπων μας!!! Τούς ψηφίζουμε γιά νά ἐκπροσωπήσουν τό Ἔθνος μας. Τό Ἔθνος αὐτό εἶναι ἄνθρωποι... εἶναι Παράδοση Ἑλληνορθόδοξη... Τί πᾶνε, λοιπόν, νά ὑποστηρίξουν καί νά προασπίσουν; Τήν Εὐρωπαϊκή, Παπική, Προτεσταντική, Μασονική, Μαρξιστική καί ὅποια ἄλλη παρα-Παράδοση; Ἤ πᾶνε νά προβάλλουν τήν δική μας Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, καί νά κάνουν κι ἕνα εἴδος κατηχήσεως; Γιατί ἡ στάση ἑνός ἀνθρώπου κατηχεῖ τούς ἄλλους (καί ὁ λόγος καί ἡ στάση). Τό ἐρώτημα, λοιπόν, εἶναι ποιά σχέση ἔχουν οἱ ἐκπρόσωποί μας μέ τήν Παράδοσή μας; Καί θά πῶ κάτι... Ὅταν με ρωτοῦν τί στάση κρατῶ ἀπέναντι στόν Κιναιδισμό, στήν Ὁμοφυλοφιλία, μέσα ἀπό τήν Πατερική προϋπόθεση, λέγω ὅτι τούς βλέπω ὡς ἀσθενεῖς. Ἀσθενεῖ κάποιος ἀδελφός μου καί δέν χρειάζεται οὔτε νά τόν χτυπήσω, οὔτε νά τόν τιμωρήσω... Χρειάζεται νά τόν διδάξω καί νά προσεύχομαι γιά τήν ἀνάνηψή του. Τό πρόβλημα, ὅμως, ὅπως τίθεται τό θέμα τῆς Ὁμοφυλοφιλίας στήν Εὐρώπη, εἶναι ἡ καταξίωση τοῦ πάθους. Βλέπετε, οἱ γάμοι κι ὅλα αὐτά εἶναι ἡ καταξίωση τοῦ πάθους.

- Πατέρα Γεώργιε, ἄν ὑποστηρίξετε δημοσίως, ὅτι τούς βλέπετε ὡς ἀσθενεῖς, μπορεῖ μελλοντικά καί νά σᾶς ὁδηγήσουν στό δικαστήριο. Προσφάτως ἕνας Ἱσπανός Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας ὁδηγήθηκε στό αὐτόφωρο, ἐπειδή ἀκριβῶς ὑποστήριξε ὅτι ὁρισμένες μορφές τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἶναι ἰάσιμες. Μέ βάση τόν ἀντιρατσιστικό Νόμο πού ἰσχύει ἐκεῖ τόν πῆγαν στόν εἰσαγγελέα. Τόν νόμο τοῦτο προσπαθοῦν νά μᾶς φέρουν καί στήν Ἑλλάδα.

- Μά νομίζω πῶς ἔχει εἰσέλθει τό θέμα αὐτό στό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο, δέν ξέρω ὅμως ἄν ψηφίστηκε...

- Ἔχει παγώσει πρός τό παρόν...

- Μακάρι! Ὄχι γιά νά κακοποιήσουμε ἤ νά κακοποιοῦμε τούς κιναίδους... Ὅπως δέν κακοποιοῦμε ἕναν παράλυτο ἤ ἕναν ψυχικά ἀσθενή, ψυχασθενή, τό ἴδιο καί σ' αὐτή τήν περίπτωση, χρειάζεται θεραπεία ὁ ἀσθενής γιά νά βρεῖ τόν γνήσιο ἑαυτό του... Βέβαια κάποιος θά γελάει πού λέω αὐτά τά πράγματα... ἀλλά τί νά κάνουμε; Αὐτή εἶναι ἡ Ἑλληνορθοδοξία! Ἄν θέλουμε νά τήν πετάξουμε, χάριν τοῦ Εὐρωπαϊσμοῦ, ἄς τήν πετάξουν κάποιοι, ὄχι, ὅμως, ἐμεῖς! Τό σύνδρομο, λοιπόν, πού μᾶς ἔχει κυριεύσει ἤδη ἀπό τήν δημιουργία τοῦ νεωτέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἀπό τό 1830 καί ἑξῆς, καί κυρίως στούς διανοουμένους καί τούς πολιτικούς, εἶναι τό Κοραϊκό Εὐρωπαϊκό σύνδρομο. Κάποιος γνωστός συγγραφεύς, ἔχει γράψει διδακτορική διατριβή γιά τόν Ἀδαμάντιο Κοραή καί λέγει ὅτι «μέ τόν Κοραή φτάσαμε νά γίνουμε οὐραγοί τῆς Εὐρώπης καί δεθήκαμε πολιτικά καί πνευματικά, πολιτιστικά, στό εὐρωπαϊκό ἅρμα»! Ὁ Σκαρίμπας, ὁ μακαρίτης, γνωστός λογοτέχνης, ἔλεγε πολλά ὡραῖα... Ἕνα ἀπ' αὐτά εἶναι ὅτι «ξυνόμαστε ἀκόμη ἀπό τήν ψώρα τοῦ Κοραή»! Θυμηθεῖτε δέ καί τό σύνθημα «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσην». Ἐμεῖς δέν ἀνήκουμε στήν Δύση... Ἀνήκουμε στήν καθ' ἡμᾶς Ἀνατολή καί εἴμαστε πρωτότοκοι ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς ἀνάμεσα στούς Ὀρθοδόξους ὁμοπίστους μας. Χωρίς νά παύει αὐτό νά μᾶς ἐπιτρέπει νά ἔχουμε συμμαχίες, νά συναγωνιζόμεθα γιά ὅποιο κοινωνικό πρόβλημα ὑπάρχει κ.λ.π. Ὁπότε, λοιπόν, τό Κοραϊκό αὐτό σύνδρομο τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ νά εἴμαστε συνεχῶς ὑποτεταγμένοι, μέ πνεῦμα δουλικότητος στά εὐρωπαϊκά ἀφεντικά μας, καί στά ἀμερικανικά, πού εἶναι προέκταση τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀφεντικῶν μας, καί στήν Ρωσία ἀπό τήν ἄλλη μεριά... Εὐρώπη εἶναι κι αὐτή, μήν τό ξεχνᾶμε!

- Τό τραγικό εἶναι ὅτι 8 Βουλευτές ἀπό τήν Ν. Δημοκρατία δέν ἀκολούθησαν τήν γραμμή τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καί ἐπαναστάτησαν, διαφοροποίηθηκαν, ὑπερψηφίζοντας τήν πρόταση, ὅπως καί τοῦ ΛΑΟΣ ἐπίσης...

- Δηλαδή ἐφάνηκαν εὐρωπαϊκώτεροι τῶν Εὐρωπαίων...

- Ἀκριβῶς, καί βλέπουμε τούς Χριστιανοδημοκράτες τῆς Μέρκελ νά τήν καταψηφίζουν, βλέπουμε τό σύνολο τῶν Οὔγγρων καί Πολωνῶν Βουλευτῶν νά τήν καταψηφίζουν καί ἀπό τήν ἄλλη τούς Ἕλληνες νά διαφοροποιοῦνται καί ἀπό τούς 22 οἱ 13 νά τήν ψηφίζουν οἱ τέσσερις νά ρίχνουν λευκό καί οἱ 5 νά ἀπουσιάζουν.

- Ὁ μακαρίτης Κωστῆς Μοσκώφ, αἰωνία του ἡ μνήμη, σπουδαῖος ἱστορικός, μιλοῦσε γιά τό ἁπόλυτο κέντρο τῆς ζωῆς μας καί τῆς Πολιτικῆς μας, πού εἶναι ἡ Δύση, ἡ Εὐρωπαϊκή Μητρόπολη, ἡ καθολική μας Μητρόπολη, ὅπως τό ἔλεγε... Αὐτή εἶναι ἡ ὑποταγή στόν «μεγάλο ἀδελφό». Μιλῶ γιά τήν στάση ὅποιων Βουλευτῶν ἐφάνησαν εὐρωπαϊκώτεροι τῶν Εὐρωπαίων... εἶναι ὁ «μεγάλος ἀδελφός»! Κι ἐπειδή μιλοῦμε καί δημόσια, πρέπει νά ὁμολογήσω κάτι μέσα ἀπό τήν μακράν πεῖρα μου στήν ἔρευνα τῆς Ἱστορίας καί τῶν Πηγῶν, κυρίως ἀρχειακῶν... Μιλοῦμε, ξέρετε, γιά μιά Ἑλλάδα ἀνεξάρτητη, γιά μιά Ἑλλάδα πού θά ἀποφασίζει γιά τόν ἑαυτό της... Δυστυχῶς, δέν ὑπάρχει κάτι τέτοιο! Εἴμαστε μόνιμα προτεκτοράτο καί ὑπό κατοχήν κάποιας ἤ κάποιων Εὐρωπαϊκῶν Δυνάμεων, μέ τήν συγκατάθεσή μας! Ὁ Μάνος Χατζηδάκης, τό λέω συχνά (αἰωνία του ἡ μνήμη), μέ λεβέντικο, ἀνδροπρεπές φρόνημα... ὁ Μάνος Χατζηδάκης τονίζω... παρ' ὅλο πού ὁ Κωνσταντίνος Καραμανλῆς, ἀείμνηστος κι αὐτός, ἐκαυχᾶτο γιά τήν ἔνταξή μας στήν Εὐρώπη, τοῦ ἔλεγε, καί ἔχω τά ἀντίστοιχα κείμενά του, ὅτι ἡ Εὐρώπη εἶναι μιά νέα «Τουρκοκρατία»! Μέ τήν διαφορά ὅτι στήν πρώτη Τουρκοκρατία μπήκαμε ὑποτεταγμένοι, νικημένοι, ἐνῶ τώρα μπαίνουμε μέ τήν θέλησή μας! Γι' αὐτό ὅσοι λένε «θά κάνουμε μιά Κυβέρνηση πού θά εἶναι ἀνεξάρτητη» κ.λ.π., δέν ξέρουν τί λένε ἤ μᾶς ἀπατοῦν... κυρίως τό δεύτερο! Δέν μπορεῖ νά γίνει κανείς τίποτε, ἄν δέν δηλώσει ὑποταγή! Μά, θά μοῦ πεῖτε, νά σταματήσουμε νά ἐλπίζουμε; Ἀπό «ἔξω» δέν περιμένω τίποτε! Δέν πιστεύω πώς κάποιος θά συγκινηθεῖ καί θά θέλει «μιά Ἑλλάδα δοξασμένη, στοῦ Χριστοῦ τό Φῶς λουσμένη», ὅπως ψάλλαμε στά παιδικά μας χρόνια... Ἁπλούστατα, καί ἡ Χοῦντα, θυμᾶστε... εἴχαμε Χοῦντα στρατηγῶν, καί Χοῦντα συνταγματαρχῶν... καί οἱ μέν καί οἱ δέ εἶχαν δώσει Γῆν καί Ὕδωρ στίς Η.Π.Α., πού ἦταν τό κύριο συλλογικό Πολιτικό πρόσωπο στόν κόσμο. Ὅταν οἱ συνταγματάρχες ἔδωσαν περισσότερα, τότε ὑπεσκέλισαν τούς στρατηγούς! Ἐδῶ χρειάζεται Ἑλληνορθόδοξη, Ρωμαίϊκη Πολιτική, πού θά μπορέσει, δίνοντας τήν ἐντύπωση στούς ξένους, στά ἀφεντικά μας δηλαδή, ὅτι θά ὡφεληθοῦν ἀπό τήν σχέση μαζί μας, καί μέχρις ἑνός σημείου κάνοντας καί μικρότατες θυσίες πού δέν βλάπτουν, ὅμως, τόν Ἑλληνισμό, νά μποῦμε ἔτσι στό πολιτικό παιγνίδι...Ἀλλά μή νομίζουμε πώς θά ἔρθει ἡ στιγμή ποτέ, πού θά τούς ποῦμε «μακριά ἀπό ἐμᾶς, ἐμεῖς χειριζόμεθα μόνοι τήν ζωή μας πιά»! Τά εἶπα ὅλα αὐτά, γιατί αὐτό εἶναι τό συμπέρασμα... Βρισκόμαστε στό Εὐρωκοινοβούλιο καί δέν ἔχουμε τήν δύναμη νά ὁμολογήσουμε τήν ταυτότητά μας... αὐτό εἶναι τό τραγικό!

- Σέ λίγο καιρό, ὅπως ὑποσχέθηκε ὁ Μανουέλ Μπαρόζο θά προωθηθοῦν καί στά Κράτη Μέλη τῆς ΕΕ σχέδια ὑποχρεωτικῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχῶν καί ἀξιῶν τῆς Μασονίας στήν Ἐκπαίδευση.

- Ἕνας πού ἀσχολεῖται ἐπιστημονικά, ἐρευνητικά, γιά νά τό πῶ σωστότερα, μέ τήν Δύση, βλέπει τήν Μασονία ὡς τήν Μεταφυσική τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου. Κι ἀπό 'κεῖ ξεκινάει, ἀπό τήν ἴδια μήτρα προῆλθε καί ὁ Μαρξισμός καί ὁ Σοσιαλισμός καί ὁ Κομουνισμός κ.ο.κ. Γιά τήν Μασονία, ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά γράψω κάποια κείμενα κατά καιρούς, ὅπως σέ ἕνα σχολικό βιβλίο τῆς Α΄ Λυκείου στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '90. Λοιπόν, συζητώντας μέ ἐπισήμους τοῦ χώρου τῆς Ἐκπαιδεύσεως, ἄκουσα ἀπό ἀρκετούς νά μοῦ δηλώνουν ὅτι εἶναι Μασόνοι! Καί μάλιστα κάποια κυρία εἶπε ὅτι δέν θέλουν τά παιδιά τους νά διδάσκονται τά Θρησκευτικά!!! Κρατῆστε το αὐτό...Βλέπετε οἱ συνειρμοί αὐτοί ποῦ ὁδηγοῦν; «Τά παιδιά τους νά μή διδάσκονται Θρησκευτικά...». Δόξα τῷ Θεῷ, γιατί ἔτσι θά καταλάβουν ὅλοι ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ πολεμική κατά τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κατέληξα, μετά ἀπό συνεννοήσεις καί μέ ἄλλα πρόσωπα πιό ἐπίσημα ἀπ' αὐτά, νά τούς ζητήσω, στήν ἐπανέκδοση τοῦ σχολικοῦ βιβλίου, νά μᾶς δώσουν τήν θέση τους οἱ Μασόνοι, γιά τό τί εἶναι, νά δηλώσουν τήν ταυτότητά τους, καί νά γράψω κι ἐγώ πῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βλέπει τήν Μασονία. Καί αὐτό ἔγινε! Εἴμαστε, λοιπόν, σέ μιά μόνιμη αὐταπάτη! Ξέρετε, αὐταπάτη ὑπάρχει ἐκεῖ, πού δέν μπορεῖ κανείς νά διαγνώσει τήν οὐσία τῆς πραγματικότητος, διότι τόν σκοτίζουν, τόν τυφλώνουν τά συμφέροντά του. Ἐάν κοιτάξουμε, ἐγώ ὡς κληρικός, ἤ ὡς δάσκαλος, κι ἐσεῖς ὡς ἐκδότης, πῶς θά ἱκανοποιήσουμε τά συμφέροντά μας κι ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι φαινομενικά ἤ πραγματικά στηρίζουν τά συμφέροντά μου, τότε θά χορέψω τόν χορό τους, θά τραγουδήσω τό τραγούδι τους... Οἱ Γερμανοί, ὅταν σπούδαζα, μοῦ ἔμαθαν μιά ὡραία παροιμία... «Οὕτινος τρώγω τό ψωμί, τοῦ τραγουδῶ καί τό τραγούδι του». Πιστεύω πώς ἐδῶ ἔγκειται ἡ οὐσία τοῦ προβλήματος... Πειθόμεθα τοῖς ῥήμασι τῶν ἡγετῶν μας, ἐκείνων, τούς ὁποίους θεωροῦμε ἀνωτέρους ἀπό ἐμᾶς, καί θεωροῦμε σωστό νά ὐποδουλωνόμεθα σ' αὐτούς μέ πολλά εὔφημα λόγια καί θριαμβολογίες περί Ἑλληνικότητος καί περί Ὀρθοδοξίας, πολλές φορές! Μήν ξεχνᾶμε τήν Εὐρωπαϊκή ἀθεΐα. Ὅλη ἡ διαλεκτική διαδικασία πνευματικά καί κοινωνικά στό χῶρο τῆς Δύσεως, μετά τήν πτώση τοῦ Χριστιανισμοῦ τῆς Δύσεως, πού δυστυχῶς εἶναι Χριστιανισμός ἄλλου εἴδους, μετά ἀπό ὅλα αὐτά ἔχουμε μιά διπλή Ἀθεΐα: Ἡ Καπιταλιστική ἤ Ἀστική Ἀθεΐα καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ Μαρξιστικο-σοσιαλιστική Ἀθεΐα, παιδιά τοῦ ἰδίου πατέρα, τοῦ πατέρα ἐκείνου, ὁ ὁποῖος κυβερνᾶ σήμερα τόν κόσμο μέ κέντρο τίς Η.Π.Α. Δέν ἔχω τίποτα ἐναντίον τοῦ Ἀμερικανικοῦ λαοῦ, δέν ἔχω τίποτα ἐναντίον τοῦ Γερμανικοῦ λαοῦ, ἀλλά πρέπει νομίζω νά γνωρίζουμε καί ποιοί κινοῦν τά νήματα στήν πορεία τῆς ἀνθρωπότητος.

- Τά εἴπατε ὅλα, πατέρα Γεώργιε, μέ δυό λόγια! Σέ μιά ὁμιλία σας, παρουσίᾳ κι ἑνός ἀνώτατου πολιτικοῦ προσώπου, ταυτίσατε τήν Μασονία μέ τήν προδοσία ἑνός Ἔθνους. Μάλιστα στό τέλος τῆς ὁμιλίας σας, σᾶς ρώτησε εὐθέως ὁ πολιτικός ἐκεῖνος, ἄν τόν ἐκλαμβάνετε ὡς προδότη. Εἶναι σωστή ἡ πληροφορία;

- Ἐν τοῖς πλείστοις εἶναι ἔτσι... δηλαδή ἡ συζήτησή μας ἐστράφη εἰς τόν ρόλο τῶν πολιτικῶν σήμερα... δέν ἀπέχουμε πολλά χρόνια ἀπό τότε πού ἔγινε αὐτή ἡ συζήτηση. Τοῦ εἶπα, λοιπόν, πώς ὅλα τά βρίσκω σύννομα, ἄν θέλετε ὡς ἕνα σημεῖο καί ἑλληνικά, ἀλλά αὐτό, τό ὁποῖο μέ βάζει σέ σκέψεις, εἶναι ἡ σχέση σας μέ τήν Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Ἡ Λέσχη Μπίλντερμπεργκ εἶναι ἡ πολιτική πλευρά τῆς Μασονίας. Προετοιμάζει τούς ἡγέτες τοῦ κόσμου. Κι ἔχουμε πολιτικούς μας, πού μπαινοβγαίνουν εἰς τήν Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Γιατί πηγαίνουν; Ἐκεῖνοι ξέρουν γιατί πηγαίνουν! Καί τότε μέ ρώτησε ὁ καημένος, δέν εἶχε ἀκόμη ἀναρριχηθεῖ ἤ ἀνέλθει σέ ἀνώτερες θέσεις, ἄν τόν θεωρῶ προδότη. Καί τοῦ εἶπα ὅτι ἡ λέξη «προδότης» δέν ὑπάρχει στό λεξιλόγιό μου. Ἀλλά, κρίνοντας τούς πολιτικούς, βλέπω ποιοί ἐξαρτῶνται ἀπό τίς δυνάμεις τοῦ κόσμου τούτου, ὁπότε ἀνάλογη θά εἶναι καί ἡ πολιτική τους...

orthodoxia.gr

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ 

Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014¨

''ἔχει προχωρήσει στραβὰ τὸ πράμμα καὶ δὲν γουστάρω ἄλλο..''

Ἐδῶ καὶ χρόνια, ἀκόμα καὶ τότε ποὺ εἶχα κάτι ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἁπλότητα καὶ ἀθωότητά μου, κουβαλάω ἕνα δηλητήριο μέσα μου. Τὸ δηλητήριο τῶν συναισθημάτων καὶ τῆς λογικῆς τοῦ ψυχικοῦ ἀνθρώπου.

Τοῦ ψυχικοῦ ἀνθρώπου τῶν γονέων μου ποὺ μ' ἔμαθαν νὰ γίνω ἕνας καλὸς οἰκογενειάρχης στὴν δική μου οἰκογένεια καὶ στὴν κοινωνία, τοῦ ψυχικοῦ ἀνθρώπου τῶν δασκάλων μου ποὺ μοῦ ἔμαθαν νὰ γίνω ἕνας καλὸς ἐπιστήμονας βγάζοντας καὶ καλὰ λεφτά...

Καὶ τέλος τοῦ ψυχικοῦ ἀνθρώπου τῶν ἱερέων μου ποὺ μ' ἔμαθαν νὰ εἶμαι ἕνας καλὸς Χριστιανὸς στὸ ἧθος καὶ τὰ συναισθήματα...

Καὶ τῶρα ποὺ ξεκάθαρα ἔχει προχωρήσει στραβὰ τὸ πράμμα καὶ δὲν γουστάρω ἄλλο, ἔχω τὴν βοήθεια καὶ τὴν "ἔγκυρη" καθοδήγηση τῶν εἰδικῶν ψυχολόγων, ποὺ μὲ τὶς εὐλογίες πολλῶν ἱερέων θὰ μοῦ δείξουν πὼς νὰ γιατρέψω τὸν ἄρρωστο ψυχικὸ ἄνθρωπο γινόμενος ὑγιὴς ψυχικὸς ἄνθρωπος.

Καὶ ἡ ἐορταστικὴ κατάθλιψη τὸ τῆς ἐποχῆς μας πρόβλημα ποὺ βεβαίως δὲν εἶναι γι'αὐτοὺς πνευματικὸ ἀλλὰ ψυχικό, καὶ ποὺ δὲν εἶναι οἱ λογισμοὶ ποὺ σχεδὸν πάντα κατὰ τοὺς Πατέρες προσβαλόμαστε ἀπὸ τὸν Διάβολο, ἀλλὰ ὁ συναισθηματικός μας κόσμος ποὺ ἔχει γίνει ἄκοσμος μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν Θεό.

Καὶ θεραπευμένος βέβαια δὲν εἶναι ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ἅγιος, ἀλλὰ ὁ ὑγιὴς τῶν ἐκατοντάδων ψυχολογικῶν θεωριῶν.

Τελικὰ μέτρο τῶν πάντων καὶ μέτρο θεραπείας καὶ ὑγιείας τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ θνητὸς ἄνθρωπος ἢ ὁ Θεάνθρωπος;

Συγραφή κειμένου - Απο τον καλό φίλο και αδελφό Δημήτριο Κ.

Σχόλιο Π.Κοινωνίας: ''ἔχει προχωρήσει στραβὰ τὸ πράμμα καὶ δὲν γουστάρω ἄλλο..'' Δεν γουστάρω που λεγόμαστε ορθόδοξοι και δεν ομιλούμε πια την αλήθεια του Θεού, που λάθος δρόμο πήραμε ψυχή μου, που αντικαθιστούμε την χάρις του Θεού με τα δικά μας, ματαιόδοξα ''γιατρικά'' μας.

Σαν δεχτεί ο άνθρωπος την έλευση της Χάρις Του, ο νους γείνεται αδιάβλητος, μή προσβαλόμενος απο λογισμούς. Είναι η Χάρις του Θεού που θεραπεύει κάθε πάθος, κάθε ασθένεια της ψυχής, χαρίζωντας αίσθημα πληρότητας, ειρήνης και αγάπης.

«Διὰ τοῦτο ἀνάγκη εἶναι νὰ ἰατρευθῆ ἡ ἀσθένειά μας ἀπὸ τὸν Χριστόν,
ὅπου ἦλθεν εἰς τὴν γῆν μόνος ἰατρὸς.»

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος